Oostenrijkse klasse van Eitzinger

Na het ‘antivriesschandaal’ in de jaren tachtig van de vorige eeuw* is Oostenrijk als wijnproducerend land meer dan ijzersterk teruggekomen. Dankzij extreem strenge kwaliteitscontrole en ambitieuze, jonge wijnmakers vind je er nu in de volle breedte uitstekende en verrassende wijnen van vaak lokale druivenrassen. Wijnhuis Eitzinger uit Langenlois, Kamptal blijkt een goed voorbeeld van die kwaliteit.  

Grüner veltliner (wit) en zweigelt (rood) zijn twee van die typische Oostenrijkse druiven die het juist dáár zo goed doen. De grüner veltliner Alte Reben van Eitzinger was een genot. Ik dronk hem in het zonnetje – in de tuin – in  het gezelschap van, en dan proef je toch wat minder serieus. Maar geniet je des te meer. Een frisse, geconcentreerde witte. Opgeruimd, opgewekt maar dankzij de oude wijnstokken (Alte Reben) met genoeg inhoud om interessant te blijven – slok na slok. Daar hou ik van.

De Eitzinger zweigelt Tradition Holzfassgereift 2010, daar deed ik proeftechnisch meer mijn best voor. Het resultaat: bij het inschenken kwamen geuren van rijpe kersen en viooltjes me lachend tegemoet. Ergens tussen gamay (Beaujolais) en pinot noir (Bourgogne) in. In het glas fonkelend jong rood en bij de eerste slok een bak rood fruit van habe-ich-du-da. Even later gevolgd door de beschaafde kick van de opslag in grote houten vaten. Met iets van een peperige bite, misschien ook door  het minieme bruisje aan de rand van het glas. Hoe dan ook, gemaakt met smaak en dat proef je. Deze wijn is in balans, uitdagend en heerlijk bij zo’n twijfelend voorjaar.

Goed, niets dan lof dus. Maar waar koop je dat spul? Mijn tip: bij het Schiedamse Hosman Vins. Een overigens schitterende wijnzaak in een oud pakhuis aan een historische kade. Alleen daarom zou je er al heen moeten gaan. Echt.

*In 1985 bleek een aantal producenten hun wijn kunstmatig aan te zoeten. Het schandaal haalde de internationale pers en de Oostenrijkse export lag nagenoeg op zijn arsloch.

Verrassend wit uit Spanje

Uit de oude doos, maar nog niet eerder gemeld: mijn column op doosje-wijn.nl over witte wijn uit Spanje. Kan nu wel weer, met de lente in aantocht (hoop ik).

Er viel me iets op, niet zo lang geleden. Ik las mijn wijndagboek van de afgelopen maanden nog eens na en toen zag ik het ineens: wat heb ik veel Spaanse wijn gedronken en geproefd de laatste tijd! En nog opvallender: relatief veel wit. Niet de eerste associatie met Spanje.

Spanje zal ook voornamelijk blijven gelden als… Lees hier mijn hele artikel.

Wijntips in Rome

Een klein weekje Rome levert altijd wat op. Behalve de realisatie dat het verplichte kost is om er ooit een keer geweest te zijn, ook voldoende inspiratie voor de wijnliefhebbers onder ons. Wijntips voor hen die gaan… (Eerst Rome zien en dan sterven).

Italië is een wijnland als geen ander, dat is een feit, maar de streek rondom Rome staat er niet echt bekend om. Laten we eerlijk zijn. Toch biedt Lazio, want daar hebben we het over, in ieder geval één prijswinnende wijn: Kron. Toegegeven, de naam doet absolutemente niet Italiaans aan en de blend ook al niet: 85 procent merlot en een scheutje sangiovese – dat dan weer wel. Vooruit.
Want wat was ie lekker. Gelukkig (of helaas) hebben we zelf meer verstand van wijn dan de gemiddelde Italiaan want deze scoorden we persoonlijk in de lokale wijnwinkel. Wel heel goed geadviseerd door de eigenaar die meteen wat Sardeense cannoneau (garnacha) liet proeven. Hoewel veel te koud een heftig kanonschot. Net als de Kron; stevig, indrukwekkend en intens maar tegelijkertijd verraderlijk soepel en sappig naar binnen glijdend. Voor 21 euro een koninklijk glas rode wijn. (In Nederland verkrijgbaar bij winkels van Gastrovino, ontdekte ik later)

Grote boog
Dan de stad. Een aaneenschakeling van ‘ouwe zooi’, zou mijn vorige werkgever zeggen. Maar juist prachtig; op elke straathoek een kerk, monument, ruïne of opgraving. Ogen tekort. Voor een goede wijnbar moet je iets langer zoeken. De volgende raden we je van harte aan: te beginnen met Enoteca Cavour 313 (meteen het adres). Eenvoudig en lekker eten, prima wijnen en – belangrijk – niet té toeristisch. Tip: staat er een kelner/ober voor de deur om je naar binnen te lokken? Grote boog! (Maar dat wist je als geoefende stadstripper natuurlijk al) Nee, hier niet – en dat proef je.

Pinot nero
Dan: Enoteca Corsi. In een klein steegje (Corsi). Niet hip, niet mooi, wel eenvoudig en rustiek. En druk bezet met een gezonde mix van wijntoeristen en werklunchende Romeinen. Precies wat we willen. Simpele, smaakvolle gerechten en een kleine wijnkaart. Maar dat hindert niet want wat een genot is de Ludwig pinot nero 2005 uit Alto Adige van Elena Walch! Perfect op leeftijd – echt niet langer wachten – en perfect passend bij de typische, sterke smaak van lamsvlees. Supercombo!

Laatste tip: restaurant Casa & Botega, aan de Via di Tor Millina 43a, achter het prachtige maar culinair gezien te mijden Piazza Navona. C&B is klein, hip en levendig. Kleine menukaart met dagverse gerechten. Heerlijke pasta’s! En de wijn was opmerkelijk: een rode uit Sicilië met de geur van een paardenstal, nat hooi, vochtig leer. Dat werk. Gek genoeg was daar aan de smaak niets van terug te halen. Gelukkig maar. Een passende afsluiting van een heerlijke week Rome. Aanrader!