evenement/Gedronken/wijn

Drankverslag van een drinkgelag

Proeverij doosje-wijn.nl

Om zes wijnen uit het assortiment van doosje-wijn.nl te beoordelen organiseerde ik een kleine proeverij. Leek me leuker dan in mijn eentje. Wat wilde ik weten: Is ie lekker? Wat denk je dat ie kost? Zou je hem kopen? Met meerdere mensen en meerdere wijnen krijg je nooit een eensluidende mening. Maar om alvast een gemiddelde weg te geven: ja, de meeste vonden we lekker en ja, de meeste zouden we wel kopen. Simpele antwoorden op simpele vragen (en zo zou dat moeten met wijn). Maar de prijs raden, dát bleek pas moeilijk!
Het proeverijtje was met familie en vrienden. Niet allemaal…

Het proeverijtje was met familie en vrienden. Niet allemaal doorgewinterde wijnproevers (wel -drinkers!) dus bewust het gezelligheidsgehalte zo hoog mogelijk gehouden door enkele simpele opdrachten mee te geven: Zeg wat je wilt over geur en smaak in je eigen woorden. Vind je hem lekker? Wat vind je van de fles/het etiket? Wat denk je dat deze wijn kost? (die verklapte ik vervolgens) En, nu je dat weet, zou je hem kopen?

Toegegeven, één wijn had ik wel al geproefd dus deze die avond vervangen door een met een omweg via Zwitserland meegebrachte Franse wijn van Alain Brumont. De missende wijn smokkel ik er wel ergens tussendoor. De zes wijnen van doosje-wijn.nl waren van Spaanse en Italiaanse afkomt, variërend van mousserend via rosé en wit tot rood.

1. Astoria 9.5 Cold Wine Brut (Italië)
Mousserende witte in opvallende witte fles met trendy label. Volgens het etiket op 2 à 3 graden schenken. Dat is nog niet eens makkelijk. Op de gok een half uurtje in de vriezer gelegd. Was ijskoud maar nog vloeibaar dus ik vermoedde dat het goed zat. Geur en smaak: ‘Ik ruik brood net als bij champagne.’ ‘Lijkt op Heidsick Brut.’ ‘Heerlijk op een superwarme dag.’ Persoonlijk: Een goed gemaakte prosecco, want dat is het volgens mij. Mooi droog met een subtiele mousse.
Of ie lekker was: een unanieme ‘ja!’. De een vond de fles mooi, de ander – na nadere inspectie – een beetje cheap ass door het etiket dat een sticker blijkt: ‘Ik wil eraan pulken.’
Toen de prijs: de laagste zette in op 6,99 – de hoogste op 15,95. En dat was nagenoeg spot-on. Kost 15,99. Toen veranderde een aantal proevers van mening: ‘Dat vind ik te duur. Zou het door de marketing komen?’ ‘Misschien voor met zijn tweeën. Voor met een paar vriendinnen weg te klokken is ie te duur.’ ‘De prijs-kwaliteitverhouding is scheef.’ Ik vind hem niet te duur, want hij is gewoon goed. Zou hem misschien nog wel kopen ook.

2. Alain Brumont Gros Manseng/Sauvignon Blanc 2009 VdP des Côtes des Gascogne (Fr.)*
*N.B.: Niet van doosje-wijn.nl! Witte wijn met stijlvol, appeltjesgroen etiket. Geur: ‘Ruikt naar kattenpis.’ ‘Beetje chemisch.’ Smaak: ‘Doet me denken aan Muscadet.’ ‘Veel zuur.’ Ik zei: typisch sauvignon blanc. Snapte alleen niet wat de bijdrage van de gros manseng dan is. Ken de druif niet en haalde hem er niet uit. Lekker? Daar waren de meningen over verdeeld, gemiddeld gezien het beste te omschrijven als: ‘Mwah.’ Hoewel zich later iets grappigs voordeed – en dat is het leuke als je met mensen bent die out of the box proeven – na enkele rode wijnen opnieuw geproefd bleek ie bij de dames ineens veel beter te smaken. Sterker nog: lekker! Over het uiterlijk van de fles: ‘Spreekt mij wel aan.’ ‘Volgens mij heb ik die thuis nog ergens liggen.’ Prijs bleek lastig te schatten: tussen 4,99 en 12,99 gokte men wild. Volgens internet kost ie tussen de 5 en 7 euro: als dat klopt is het een behoorlijke goede wijn voor zijn prijs.

Intermezzo. De witte wijn wel toebehorend aan de doosje-wijnselectie: Falerio (dei Colli Ascolani) Bianco DOC 2009 (Spinetou, Italië)
Wijnhuis: Saladini Pilastri. Druiven: trebbiano, passerina, pecorino (is dat geen kaas?). Biologisch. Ideale wijn om een avondje dineren plus wijnarrangement mee aan te vangen: lichtgoud, jeugdig aroma van abrikoos, groene appel en iets vegetaals als gemaaid gras. Opvallend: het fijne bubbeltje dat eigenwijs tegen de rand van je glas opklimt direct na het inschenken. Flink wat zuur en dat bevalt me. Smaken als kruisbes, grapefruit en een licht wit pepertje. Prettig. Een goed gemaakte, aangename wijn. Is de 7,99 bij doosje-wijn.nl dubbel en dwars waard.

3. Baronia Good Rosé 2009 tempranillo (Valencia, Spanje)
Ook hier had de geestdrift van vernieuwing toegeslagen. Spanje kan als nieuwe oude wereld niet achterblijven met hip ontwerp. Toegankelijk, modern uitziende fles. Eerste wijn waarbij een jurylid ook iets over de kleur kwijt wilde: ‘Te rood, ik hou meer van roze.’ De neus kreeg als kenmerken mee: ‘Kersen.’ ‘Kirsch.’ ‘Velpon.’ Toen de smaak. Daar viel ie helaas bij niemand in, in de smaak. Misschien omdat het een rosé was van tempranillo in plaats van de gebruikelijke garnacha, ik weet het niet, maar het was een curieus drankje. Eerste indruk ging nog, maar daarna overviel ie je met een vreemde, bittere smaak. Ik schreef op: ‘Als een thee waar het zakje te lang in gehangen heeft.’ Dat werk. Met de vormgeving van fles en etiket werd het er niet beter op. ‘Erg modern.’ ‘Doet het misschien goed op internet.’ ‘Leuk voor in de strandtent.’ ‘Kerstpakkettenwijn – van een slechte baas.’ De prijs schatte men laag in en dat klopte: 4,99. Zouden we hem kopen? Een collectief neen! (Fles ging als enige niet leeg…)

4. Baronia Tempranillo “Selección” 2008 (Spanje)
Nog een van dezelfde club; ik hield mijn hart vast. Rode wijn uur van tevoren in in karaf geschonken, zoals aanbevolen op het etiket. Op de geur afgaande riepen de oefenproevers ineens rake en volleerde termen als ‘Hout.’ ‘Toast.’ ‘Vanille.’ De smaak ging als ‘Heeft het fruitige van pinot noir’ en ‘Lekker makkelijk’ over de tong. Vonden we hem lekker? Zonder twijfel. Subtiel en goed gingen over tafel met meteen maar een maaltijdadvies: ‘Lekker bij bbq of scalopino.’ (kalfsvlees) Voor dat het uiterlijk van de fles ter sprake kwam riep iemand slim: ‘Dat karafferen was waarschijnlijk een goed advies.’ Denk ik ook. Maakte het een uitstekende verteerbare doordrinkwijn. Enige minpunt was de fles: oldskool etiket met plichtmatig Spaans gouden draadnetje er omheen. Ga je hem niet sneller van aanschaffen. Gelukkig hadden we geproefd en wisten we beter. Iedereen was zo enthousiast dat de prijs veel te hoog geraamd werd: Van 8,50 tot zelfs 14,25. Voor slechts 4,99 is dit een superdeal! Zouden we hem kopen? ‘Doe mij maar twee doosjes’, riep iemand enthousiast. (Maar levert doosje-wijn wel in Zwitserland?)

5. Fregi Barocchi Salento Rosso 2008 (Italië)
Wijn van negroamaro uit de hak van de Italiaanse laars. Je kon merken dat nu het punt was bereikt waarop de concentratie begon weg te sijpelen. Misschien had het ermee te maken dat de tot spuugbak omgedoopte bloemenvaas angstvallig leeg bleef? Hoe dan ook, we gingen stug verder. Hoewel stug? ‘Drinkt makkelijk weg’, hoorde ik juist. En: ‘Smaakt zoals ie eruit ziet.’ Dat was dan weer wat vaag. Over het lekker-aspect waren de meningen verdeeld. ‘Lekker, maar niet meer dan één glas.’ ‘Tikje zwaar. Wat rauwer en wilder dan de vorige.’ (Een dame) Ik vond hem wat tegenvallen en dacht te weten waardoor dat kwam: een gebrek aan zuur. Precies dat wat doorgaans herkenbaar is aan Italiaanse wijnen en wat ze balans geeft. Zeker geen slechte wijn, begrijp me niet verkeerd. Ik denk zelfs dat deze wijn juist door veel mensen lekker wordt gevonden omdat ie soepel, makkelijk en rond is. Maar ik hou er niet van. Eén proever had de prijs goed: 5,99. De rest zat er steevast boven. Dus zo zie je maar weer: als je prijs koppelt aan kwaliteit, schat de gemiddelde smaak hem hoog in. O ja, en de fles? Die ‘straalt uit dat het een goede wijn is.’ Ook dat helpt.

6. Valori Montepulciano d’Abruzzo DOC 2009 (Italië)
Kijk, hier hou ik van. Dat geef ik alvast maar prijs. De kleur beoordeelden we als superdonker en intens. De geur als ‘drop’ of ‘zoethout’. Maar ook: ‘Heftig, gaat direct mijn hersenpan in.’ (Misschien iets te hard geroken; dan is het vooral de alcohol – en daar had ie voldoende van – die zich in je neus nestelt.) Goed. We proefden ‘amarenekersen’ (goed gevonden!) en ‘hout’. Lekker? Smaken verschillen, het varieerde van superlekker tot té heftig. Ik had geen twijfel: topshit! Het etiket voegde aan de beleving echter niets toe, daarop gingen we onze koop niet baseren. Dat deze ernstig lekkere wijn duurder was, had iedereen begrepen. Maar dat ie nu (van 9,99) voor slechts 7,99 te koop was, kon niemand vermoeden. Schattingen liepen uiteen van 11,95 tot zelfs 16,95. Kortom, voor die prijs: doen!

Advertenties

4 thoughts on “Drankverslag van een drinkgelag

  1. super verslag… hoop dat doosje wijn nog meer van deze spannende flesjes stuurt… kom er ook best een weekendje vanuit Zwitserland voor naar de proeverij, ga ik hier ook nog op zoek naar lekkere wijnen! greetz…

  2. Pingback: Thuis een wijnproeverij organiseren | Het minst objectieve wijnblog van Nederland

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s