Bestemming/Communicatie/wijn

Hiërarchie in de wijngaard

De lunch was uitbundig. Mijn buurvrouw niet meer.

Bordeaux in anekdotes: deel 3 (eind)
Targon – 4 oktober 2011. Dag twee van een vierdaagse trip naar Bordeaux. Lunch.

In Frankrijk zijn machtsverhoudingen nogal traditioneel. De baas is er nog echt de baas. En de vrouw des huizes is ook echt de vrouw des huizes. Ten minste, in ieder geval in Entre-deux-Mers. Het was ons al opgevallen tijdens een diner in een château, waar de kasteeleigenaresse duidelijk de grande dâme was. Mooiste pakje aan, uitbundig opgetut en een voorbeeldige gastvrouwe. Ze had een soort hulp in de bediening, die ons voortreffelijk eten serveerde. Een stoffig type met een mat kapsel. Ze liep wat gebogen, ging kleurloos gekleed en geruisloos door het pand. Wie weet was ze ook de kok, hadden we alle reden haar te complimenteren. Maar nee, dat was haar rol niet. Het was duidelijk de bedoeling er nooit of te nimmer beter uit te zien dan de vrouw des huizes, laat staan een leuker of grappiger mens te zijn.

Deze middag echter kwamen we aan bij een château waar ook de lunch zou plaatsvinden. Maar eerst, de kelders in. Vaste prik. Een leuke, jonge vrouw kwam ons enthousiast tegemoet. Vrolijk begeleidde ze ons naar de roestvrijstalen cuves en de eikenhouten barriques. Op onze vragen had ze niet altijd antwoord. Ze vertelde wat ze wist en hield dat op, dan zei ze lachend: ‘Dat moet u straks maar even aan Pierre vragen. Die weet dat wel. Hij moet nog iets afmaken, kleedt zich even om en komt er dan zo aan.’ Dat ging zo een keer of drie.
Na een halfuurtje stonden we weer buiten en daar kwam Pierre. Fris gedoucht, even snel een schoon wit overhemd aangeschoten. Jonge kerel nog, vol passie voor het vak. Mooi. Hij vertelde honderduit daar waar de vrouw was gestopt. Ze luisterde vriendelijk glimlachend mee. Niets kon ons aan de indruk onttrekken dat ze de trotse echtgenote van de wijnmaker was. Driewerf neen, zo bleek.

Even later, toen het tijd was om aan tafel te gaan, maakte de échte mevrouw de wijnmaker namelijk haar entree. Ze werd bij wijze van spreken vakkundig door haar man aan ons gepresenteerd. Als was ze het pièce de résistance van de maaltijd. Ze mocht er zijn. Ook een leuke en jonge vrouw, net iets beter verzorgd en beter gekleed dan… Je begrijpt wie ik bedoel. Sterker, de eerste vrouw die ons rondleidde, schoot het schaamrood op de kaken. Er gebeurde iets. Ze keek zoekend om zich heen, alsof ze zich geen raad wist met de situatie. Alsof ze het liefst heel hard wilde wegrennen om ergens stilletjes achter een wijnvat te gaan zitten janken. Wilde fantasieën schoten me door het hoofd. Zou ze soms met de wijnmaker iets hebben? Dat ze tussen de bedrijven door af en toe even snel ergens in de wijngaard terwijl de vrouw van de baas druk was met de kinderen… Nee, vast niet. Aan Pierre was niets te merken.
Goed.
De lunch begon en we gingen aan tafel. De dame van de rondleiding zat naast mij. Ze keek nauwelijks op of om en at plichtmatig haar bordjes leeg. Ze leek in niets meer op de spontane vrouw van eerder. Terwijl heerlijke gangen en schitterende wijnen passeerden zei ze niets. Geen woord. En dat drie uur lang. Nou, ik kan ook heel goed stil zijn maar drie uur – dat is echt lang. Arm mens. Maar toch: interessant. De lunch had als doel inspiratie voor wijnliefhebbers te zijn. De situatie ter plaatse bracht wat anders: voer voor psychologen.

Advertenties

One thought on “Hiërarchie in de wijngaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s