Gedronken/Restaurant/wijn

Herinneringen aan mijn ontmoeting met wijngod Piero Antinori

Een jaar of zeven geleden had ik voor een glossy mannenmagazine een afspraak met een heuse markies. Fijnbesnaard, welbespraakt en – het is en blijft een Italiaan – in onberispelijk pak. Marchesi Piero Antinori behoort tot de 25e generatie wijnmakers van die familie in Toscane. Maar vooral is hij de man die eigenhandig Italië weer op de wereldwijnkaart zette. Daar had ik destijds geen flauw benul van – laat staan van wijn. Voor de cursus culinair en wijnschrijven van Onno Kleyn zette ik vorige week mijn herinneringen aan die ontmoeting op papier. Dit is hoe het toen ging:

Markies Piero Antinori

Markies Piero Antinori, wijngod van Italië
En toch zo gewoon gebleven

In tegenstelling tot wat je gezien ‘s mans statuur mag denken is Antinori een openhartige en toegankelijke markies. Bereid om met veel geduld zelfs de meest basale vragen over wijn te beantwoorden. Viel me op, toen ik de wijnmaker ontmoette in restaurant Wox in Den Haag.

Nee, veel verstand van wijn heb ik niet. Laat staan van wijnmakers. Groot is dan ook de verbazing van de chef-kok van het Haagse restaurant Wox, gelegen op een prachtlocatie tegenover het Binnenhof, als ik toegeef geen idee te hebben wie of wat Piero Antinori is. De chef valt bijna van zijn stoel: ‘Antinori? Dat is een soort god in Italië!’

Koosnaam
Dat vraagt om uitleg. Zoals je weet zijn Italianen nogal traditioneel ingesteld. Wat mama kookt, kookt ze zoals ze dat leerde van haar schoonmoeder – zo gaat dat generatie op generatie. En waag het niet iets aan de eeuwenoude receptuur te veranderen. Zo was het met wijn maken ook. In Toscane maken we Chianti, een rode wijn van Italiaanse druiven en daarmee basta. Niet bij de familie Antinori. Al in 1942 beledigde vader Niccolo Antinori geheel Toscane door een Chianti te maken met ook Fránse druivenrassen er in. Ongehoord. Een schandaal.
Zoon Piero liet zich er niet door weerhouden verder te experimenteren. Begin jaren zeventig liet hij de wereld versteld staan met zijn geperfectioneerde geesteskind: Tignanello. Een godendrank. Maar door de aanwezigheid van die Franse druiven mocht het absoluut geen Chianti Classico heten. Dat bleek geen enkel probleem. Tot op de dag van vandaag worden dit soort wijnen, onder de koosnaam Super Tuscans, verkocht voor prijzen die ver boven die van de gemiddelde Chianti liggen. Je ziet, ik leer snel.

Horloge
Nu zit ik daar, aan de vooravond van een uitgebreide proeverij van zijn wijnen, tegenover de markies. God almighty. In driedelig grijs, met markante kop en een altijd vriendelijke glimlach. Zelfs wanneer ik, niet gehinderd door enige kennis van zaken, vragen durf te stellen als: Hoe proef je eigenlijk wijn?
‘First you take a look at ze colour…’ Antinori beantwoordt die vragen alsof hij alle tijd van de wereld heeft. Want ondanks dat het verzameld Haags culinair journaille wacht op haar beurt, kijkt de man niet één keer op zijn horloge. Waarom ik dat zo expliciet vermeld? Omdat om de pols van deze wereldberoemde en gelauwerde wijnmaker in zijn driedelig grijze Italiaanse maatpak een Swatch hangt. Een versleten, bekrast, kunststof horloge van een paar tientjes. Mijn god, wat is die man gewoon gebleven.

En dan de wijnen. Ik weet er niet veel van, maar ik weet wel wat ik lekker vind – dus ik ben om. Mamma mia, wat een genot. Glas na glas na glas. Aan het eind van de avond dank ik de markies uit de grond van mijn hart. Bedankt voor het voor eeuwig verpesten van mijn wijnsmaak.

Advertenties

One thought on “Herinneringen aan mijn ontmoeting met wijngod Piero Antinori

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s