Backsberg Estate Cellars

Gooiterugzaterdag: Backsberg, ZA

Als je toch een tijd niets meer van je hebt laten lezen, dan eerst maar eens ergens de draad oppikken. Want niet gedeeld is niet gezien. Mooi moment om terug te gaan naar juli 2015: op verlate huwelijksreis naar Zuid-Afrika. Waar uiteraard ook wijn op het programma stond.

Dankzij Hosman Vins kregen we een uitgebreide rondleiding – inclusief tour per 4×4 door de modderige wijngaarden – en proeverij bij Backsberg Estate in Paarl. Een klein uurtje van Kaapstad. Toen was het daar winter en gebeurde er wijnbouwtechnisch weinig. Des te meer tijd en aandacht voor ons. Een verslag.

 

Backsberg Estate is een modern wijnbedrijf met een riante geschiedenis. Selfmade, eigenwijs en vooruitstrevend zijn zo de belangrijkste eigenschappen die me van toen te binnen schieten. Een stukje uit de beschrijving van dit wijnhuis die ik schreef voor Hosman Vin:

‘De geschiedenis van dit wijnhuis begint bij C.L. Back, de grootvader van de huidige eigenaar Michael Back, die als straatarme politieke en religieuze vluchteling uit Litouwen in Kaapstad aankwam. Hij werkte in de havens, werd later fietskoerier en wist van zijn verdiende geld een slagerswinkel te kopen. Daar benaderde iemand hem met de vraag of hij interesse had om een boerderij te kopen. En de rest was geschiedenis. Nou, niet echt. Serieus wijn maken kwam pas later.

In het begin was het een gemengd boerenbedrijf. We hebben het over begin jaren twintig. De wijn werd verkocht aan de KWV of ging in bulk naar Engeland. In 1936 kwam vader Sydney in het bedrijf. Deze maakte werk van wijn maken. Zijn merk Back’s Wines stond als een huis. Totdat de concurrentie van grotere wijnspelers hem te machtig werd. Noodgedwongen verkocht hij in 1969 de naam. En hier begint het verhaal van Backsberg.’

Mooi verhaal, toch? Andere bijzonderheden: de duurzame aanpak. Het is het enige co2-neutrale wijnbedrijf in Zuid-Afrika, slechts één van drie in de wereld. Of wat dacht je van een wijn die ze in een literfles van PET bottelen? Ook al uniek voor dat fraaie land.

Mooie herinnering
Tijdens de rit langs tussen de wijngaarden passeerden we onder andere het pomphuis waar de syrah aangeplant staat voor… The Pumphouse, één van hun wijnen. Ik verbaasde me er over het grote aantal bomen dat het landgoed omzoomt. Ik herkende er eucalyptus tussen. Die stonden er inderdaad niet van oudsher, het merendeel is door de familie zelf ooit aangeplant.
Je zou het bijna vergeten, maar de wijnen dan? We proefden er de hoger segment serie en die mag er zijn. Wat me nog goed bijstaat is dat ik een aangebroken fles witte wijn van de proeverij meekreeg (de Family Reserve, als ik me goed herinner) en die twee, of drie dagen later openmaakte. Had niets aan kracht ingeboet. Knap.

Kortom, een mooie herinnering. Zoals we er zovelen hebben aan Zuid-Afrika. We hebben dan ook nogal veel gedaan daar. Ook die dag bij Backsberg. Want na ons bezoek, snel door voor lunch in The Test Kitchen, Kaapstad. Oók al zo’n aanrader.

Hmm, eens kijken wat ik nog meer in mijn archieven heb liggen…

Advertenties

Champagne: red de kleine wijnboer

De grote namen in de Champagne, die kennen wel. Dat is geen kunst. Ik hoef ze niet eens te noemen. Ik wil er ook eigenlijk geen aandacht aan schenken. Niet omdat ze slechte wijnen maken, niet eens per definitie. Maar hun macht op elk mogelijk gebied gaat ten koste van de eigenheid en eigenwijsheid van vele kleine, karaktervolle champagnes.

Bij een bezoek aan het charmante champagnehuis Legras & Haas in Chouilly werd ons een en ander duidelijk. Moeder Legras, haar zoons waren te druk of het land uit, liet ons niet alleen enkele magnifieke glazen met mousserende wijn proeven, ze deed ook uit de doeken hoe het de kleinere wijnhuizen steeds moeilijker wordt gemaakt te overleven. De markt wordt gedomineerd door enkele grote producenten van champagne waar wereldwijd enorm veel vraag naar is. Zoveel, dat ze niet genoeg wijngaarden in bezit hebben om zichzelf van voldoende druiven te voorzien. Die nemen ze af bij wijnboeren of andere champagnehuizen, zoals Legras & Haas.

IMG_8343Doodzonde
Een deel van de oogst verkopen ze aan de marktleiders om aan die immer groeiende vraag te blijven voldoen. Dat is mooi, want zo hebben ze gegarandeerde inkomsten om zelf hun eigen champagnes te maken. Waar ze uiteraard zelf de beste druiven voor bewaren. Slim.
Alleen nu hebben de provinciale machthebbers c.q. de Franse regering bedacht dat elke hectare champagnegrond twee miljoen(!) euro waard is. En daar moet een vast percentage belasting over betaald worden, dat de komende jaren steeds meer zal stijgen. Dat loopt op tot bedragen die kleinere champagnehuizen nooit kunnen betalen. En wie wel? Je raadt het al. Het resultaat zal zijn de grotere nog groter worden en de kleinere meer en meer verdwijnen. En dat is doodzonde.

Experimenteren
Legras & Haas maakt al generaties lang champagne en die weten echt wel waar ze mee bezig zijn. De smaak van hun Blanc des blanc premier cru ligt nog vers in ons geheugen. Wow. Op drie verschillende plaatsen binnen het champagnegebied hebben ze hun druiven aangeplant staan: in Côtes des Blancs, Les Riceys en Vitry. Elk gebied leent zich het best voor een andere druif. Voor hun grand cru’s komt de chardonnay uit Chouilly, pinot noir uit Les Riceys. Weet je dat ook weer.

Bon.

Kleine wijnhuizen maken bijzondere dingen, durven te experimenteren (Legras & Haas is met een houtgelagerde variant bezig – helaas nog niet beschikbaar) en bieden vaak verrassende kwaliteit voor een uitstekende prijs. Er zijn in champagne honderden van die kleinere huizen, maar hoe lang nog?

229303_173515082705179_5430407_nLegras & Haas is in Nederland o.a. verkrijgbaar via de Champagnist, ambachtelijke wijnen van kleine producenten, het bedrijf van Mark Haasdijk. En aangezien hij er veel meer van weet dan ik, vul ik dit artikel met alle plezier aan met zijn input:

“Voor hun topcuvée, de Exigence No. 8, ruilen ze in de goede jaren chardonnay grand cru uit Chouilly met pinot noir grand cru uit Ay, altijd van dezelfde wijnmaker. Wat de eigenheid en eigen keuzes van Legras & Haas mooi illustreert is de ‘solera’-tank, waarin alleen van de beste oogstjaren chardonnay wordt toegevoegd. Zo ontstaat een heel complexe basiswijn met chardonnay uit Chouilly uit topjaren: van 1995 tot 2008! Deze basiswijn wordt gebruikt voor de assemblages van de verschillende cuvées.

Over de familie: “Hoewel de drie broers Rémy, Olivier en Jérôme aan het roer staan, spelen pa en ma een belangrijke rol bij het bepalen van de assemblages en de dosages. Onder eigen naam wordt pas sinds 1991 champagne gemaakt, maar de wijngaarden (zeker die in Chouilly) zijn al heel lang in de familie. Daarom hebben ze veel oudere millésimes liggen van dezelfde wijngaarden waarvan nu de millésimes van Legras & Haas worden gemaakt.”

En als jaloersmakende afsluiting: Mark mocht laatst een van hun millésime-champagnes uit 1959 drinken. “Ongelofelijk hoe goed zo’n wijn blijft. Nog steeds mousse, maar zachter natuurlijk, en prachtige tonen van koffie en caramel, met nog steeds spanning en zuren.”