Tip: Proeverij De Dames

De dames: Annelies en Shirley

In het mooie oude centrum van Leiden vind je Proeverij De Dames. Verrassend leuk ingericht. Goeie sfeer. Maar hé, zet ergens her en daar flessen wijn neer en je hebt me al half te pakken.
Goed.
Vooral door de wijn is dit een zaak waar ik graag kom. Weet ik nu. Een bovengemiddeld uitgebreide wijnkaart met 20 soorten per glas. En dan ook nog eens een niet zo plichtmatig assortiment. Verrassend breed en origineel: Crémant de Loire, Picpoul de Pinet, Gavi, pinot noir uit Hongarije. Ik bedoel maar. Betaalbaar ook. De picpoul, bij uitstek een heerlijke, frisse lunchwijn met genoeg inhoud om erbij te eten, heb je al voor vier euro per glas. Samen met de huisgemaakte garnalenkroketjes was dat een groot genoegen.
Geen idee wat te eten? Kies een proeverij van hapjes. Voor slechts achttien euro met zijn tweeën heb je ruim voldoende lekkers op tafel. Enige minpunt: bijna elk gerechtje kende een dressing of sausje met een zoetje. Misschien is dat de dameshand in de keuken, maar het was hoe dan ook iets te veel van het goede. Vond ook mijn vrouwelijke tafelgenoot, dus het lag er niet aan dat ik een van de weinige mannen in de zaak was. Zou het door de naam komen?

Proeverij De Dames is ongedwongen en gezellig. Net als de dames zelf. Met een uitgekiende wijnkaart en lekkere happen  – reden om terug te komen.

Proeverij De Dames
Nieuwe Rijn 37, Leiden
www.proeverijdedames.nl

Jan-Willem van der Hek wint NK Sommeliers

Jan-Willem van der Hek won gisteren in Oss de titel ‘Beste Sommelier van Nederland’. Van der Hek werkt bij sterrestaurant de Hoefslag in Bosch en Duin en wijnimporteur Vleck Wijnen in Amsterdam. ‘Driemaal is scheepsrecht’, vertelde de winnaar. ‘Ik heb er hard voor gewerkt en dat is er dit keer uitgekomen. Nu ga ik verder trainen voor het Wereldkampioenschap in Tokio op 29 maart 2013 en het EK in Monaco in de herfst van 2013.’

De wedstrijd, gehouden in restaurant Cordial te Oss, was pittig: 34 theoretische vragen, blind proeven van wijnen en distillaten en het maken van wijn-spijscombinaties. Behalve Van der Hek haalden Jaco van Hensbergen van tweesterrenrestaurant Parkheuvel in Rotterdam en Mitchell Ligthart de finale. Tijdens die finale moesten de drie finalisten een magnumfles champagne in één keer leegschenken over achttien glazen en daarbij in ieder glas evenveel wijn serveren. Daarnaast moesten zij een fles wijn karafferen en de fouten herkennen in een fictieve wijnkaart.

Van der Hek, geroemd omdat hij op een begrijpelijke manier over wijn kan vertellen, presenteerde zich op internationaal niveau bij de drie onderdelen en stak volgens de jury met kop en schouders boven zijn tegenstrevers uit. Van Hensbergen werd tweede en de laatste podiumplek was voor Ligthart, die nu nog werkt bij Vis & Ko in Haarlem, maar binnenkort overstapt naar sterrestaurant Solo in Gorinchem. De Trophée Henriot is een initiatief van het Nederlands Gilde van Sommeliers, in samenwerking met Wijnkooperij de Lange uit Oosterhout.

Over Jan-Willem van der Hek:
Van der Hek is 25 jaar en woonachtig in Hilversum. Hij is sommelier en vinoloog en in  het bezit van het diploma WSET Advanced. Zijn volgende uitdaging? Master of Wine worden.

Herinneringen aan mijn ontmoeting met wijngod Piero Antinori

Een jaar of zeven geleden had ik voor een glossy mannenmagazine een afspraak met een heuse markies. Fijnbesnaard, welbespraakt en – het is en blijft een Italiaan – in onberispelijk pak. Marchesi Piero Antinori behoort tot de 25e generatie wijnmakers van die familie in Toscane. Maar vooral is hij de man die eigenhandig Italië weer op de wereldwijnkaart zette. Daar had ik destijds geen flauw benul van – laat staan van wijn. Voor de cursus culinair en wijnschrijven van Onno Kleyn zette ik vorige week mijn herinneringen aan die ontmoeting op papier. Dit is hoe het toen ging:

Markies Piero Antinori

Markies Piero Antinori, wijngod van Italië
En toch zo gewoon gebleven

In tegenstelling tot wat je gezien ‘s mans statuur mag denken is Antinori een openhartige en toegankelijke markies. Bereid om met veel geduld zelfs de meest basale vragen over wijn te beantwoorden. Viel me op, toen ik de wijnmaker ontmoette in restaurant Wox in Den Haag.

Nee, veel verstand van wijn heb ik niet. Laat staan van wijnmakers. Groot is dan ook de verbazing van de chef-kok van het Haagse restaurant Wox, gelegen op een prachtlocatie tegenover het Binnenhof, als ik toegeef geen idee te hebben wie of wat Piero Antinori is. De chef valt bijna van zijn stoel: ‘Antinori? Dat is een soort god in Italië!’

Koosnaam
Dat vraagt om uitleg. Zoals je weet zijn Italianen nogal traditioneel ingesteld. Wat mama kookt, kookt ze zoals ze dat leerde van haar schoonmoeder – zo gaat dat generatie op generatie. En waag het niet iets aan de eeuwenoude receptuur te veranderen. Zo was het met wijn maken ook. In Toscane maken we Chianti, een rode wijn van Italiaanse druiven en daarmee basta. Niet bij de familie Antinori. Al in 1942 beledigde vader Niccolo Antinori geheel Toscane door een Chianti te maken met ook Fránse druivenrassen er in. Ongehoord. Een schandaal.
Zoon Piero liet zich er niet door weerhouden verder te experimenteren. Begin jaren zeventig liet hij de wereld versteld staan met zijn geperfectioneerde geesteskind: Tignanello. Een godendrank. Maar door de aanwezigheid van die Franse druiven mocht het absoluut geen Chianti Classico heten. Dat bleek geen enkel probleem. Tot op de dag van vandaag worden dit soort wijnen, onder de koosnaam Super Tuscans, verkocht voor prijzen die ver boven die van de gemiddelde Chianti liggen. Je ziet, ik leer snel.

Horloge
Nu zit ik daar, aan de vooravond van een uitgebreide proeverij van zijn wijnen, tegenover de markies. God almighty. In driedelig grijs, met markante kop en een altijd vriendelijke glimlach. Zelfs wanneer ik, niet gehinderd door enige kennis van zaken, vragen durf te stellen als: Hoe proef je eigenlijk wijn?
‘First you take a look at ze colour…’ Antinori beantwoordt die vragen alsof hij alle tijd van de wereld heeft. Want ondanks dat het verzameld Haags culinair journaille wacht op haar beurt, kijkt de man niet één keer op zijn horloge. Waarom ik dat zo expliciet vermeld? Omdat om de pols van deze wereldberoemde en gelauwerde wijnmaker in zijn driedelig grijze Italiaanse maatpak een Swatch hangt. Een versleten, bekrast, kunststof horloge van een paar tientjes. Mijn god, wat is die man gewoon gebleven.

En dan de wijnen. Ik weet er niet veel van, maar ik weet wel wat ik lekker vind – dus ik ben om. Mamma mia, wat een genot. Glas na glas na glas. Aan het eind van de avond dank ik de markies uit de grond van mijn hart. Bedankt voor het voor eeuwig verpesten van mijn wijnsmaak.