Importeur gezocht!

De door Perswijn lovend beoordeelde wijnen van Tosti 1820 zoeken een importeur voor Nederland. Interesse? Bel 06-52650787 of mail nezpourvin@gmail.com voor meer info.

Dat is dan toch wel weer leuk. Met twee flessen van TOSTI SpA Alta Langa als kwaliteitsgebied voor metodo classico op de Nederlandse wijnkaart gezet. Nu in Perswijn!

#wine #winetasting #metodoclassico #spumante #altalanga #piemonte

Advertenties

Geen geraas: wijn en kaas

Vier wijnen op de proeftafel. Een selectie favorieten van Joost (& Joost). Tweemaal wit en tweemaal rood. Tweemaal Frankrijk (wit), een Spanjaard en een Italiaan (rood, dus). Wat wij ervan vinden, was de vraag. Gaat-ie dan.

Als extra proefden we bij elke wijn diverse kazen. Dus dan weet je ook meteen wat daar lekker bij is. Of niet.

Prima terraswijn
Wat start met een ogenschijnlijk interessant spel tussen zoet en zuur zakt vrij snel weg tot een wat saaiig glas wit. De 20 procent sauvignon houdt hem nog net overeind, deze blend uit de Côte de Gascogne. Hoe dan ook: schoon, knisperend en fijn om je palet even mee schoon te poetsen. Dat start dan wel weer lekker. Op zich een prima terraswijn, extra koel geserveerd op warme zomerdagen. Zeker dat daar liefhebbers voor zijn. Wij niet zo. Te hard, eendimensionaal en eigenlijk ook een eurootje of anderhalf te duur voor het mooie. Zou niet misstaan in het schap van de supermarkt.
Villa Dria colombard/sauvignon blanc 2017 (7,50 euro)

Ingetogen dame
Door met 100 procent sauvignon, uit de bakermat: de Loire. Om precies te zijn, het illustere Sancerre. De geruststellende geur van een ietsje zweetsok, maar die trekt vlotjes weg. Erg jong, dus nog even flink schudden met de fles om die ingetogen dame op weg te helpen. Fijne zuren rondom, aangenaam bitter achteraf. Een smaak die verrast, omdat er relatief weinig te ruiken valt. Drinkt lekker door. Wel een nog wat onrustig, springerig typje. Misschien nog een jaartje met rust laten, voor het beste resultaat. Voor zijn prijs had-ie net een fractie beter gemogen.
Domaine Tabordet Sancerre 2017 (15,25)

De inhoud telt
Over naar rood. Eerst de ripasso. Ook wel baby-Amarone genoemd. Dat maakt deze noord-Italiaan wel waar. De amarenenkersen springen je glas uit. Maar ook wat medicinaals, iets van ijzer en een vleugje madeira of marsala. Behoorlijk hoog op smaak, maar op een positieve manier. Er zit nog meer in. Een vochtig bospad, natte theebladeren, rijp bosfruit. De verhoudingen kloppen, er is balans. Een mooi en fijn glas dat waar voor zijn geld biedt. Alleen die fles. Ik weet niet, hoor. Verwacht je eerder bij olijfolie. Maar de inhoud telt en die smaakt!
Villabella Valpolicella Ripasso 2016 (16,75 euro)

Gevaarlijk lekker
We gaan naar Spanje. Rioja om precies te zijn. Daar waar ze hard bezig zijn zichzelf opnieuw uit te vinden maar ondertussen de oude waarden recht overeind blijven. Rode rakker met een randje paars. Een ietwat opmerkelijke vergelijking met een stevige saus – denk: oyster sauce – wordt gemaakt. IJzer, bloed. Tja, sinds ik de boeken van Alice Feiring heb gelezen is dat een geur-/smaakelement dat ik steeds vaker opmerk, kan plaatsen en benoemen. Soit.
Blijft in de mond aangenaam hangen. De 10 procent garnacha geven hem een prettige rondheid en een zetje extra fruitigheid. Blend van Frans en Amerikaans eiken pakt goed uit. Toegankelijke crianza. Gevaarlijke doordrinker. En, heel veel wijn voor je geld!
Beleluin Rioja Crianza 2013 (11,50 euro)

Doe de kaastest
Wijnspijs, een vak apart. Leuk om ook mee te nemen bij het proeven van wijn. Wel nadat we eerst alle wijnen los hebben beoordeeld, om het de smaakpapillen niet al te lastig te maken. De kazen:
1. Selles sur Cher – zachte geitenkaas (FR)
2. Chavignol – halfharde geitenkaas (FR)
3. Gruyere Alpage – harde bergkaas van koemelk (CH)
4. Manchego 3 mnd. – halfharde schapenkaas (SP)

Sauvignon met geit is een beproefde combo, dus beide witte wijnen komen in aanmerking. De romige Selles sur Cher met zijn aslaag haalt de Villa Dria lekker op. Smaakt ineens ook zoeter. Helemaal niet gek. Ook bij de Sancerre doet-ie het goed, maar een ietsje minder.
Chavignol en Sancerre moet volgens de boekjes een klassieke match zijn. De kaas is behoorlijk sterk van smaak en de wijn is daar nog niet aan toe. Die delft het onderspit in dit gevecht. Het kan, maar de kaas is te overheersend. De Gascogne hebben we er maar niet aan gewaagd.
De ripasso en de Gruyere zijn dan wel weer een ‘match made in heaven’. Het zoute en de korrelige structuur van de kaas zorgen samen met de wijn voor een smeuiige smaaksensatie. Heerlijk! Met de Rioja gaat het minder goed, de combinatie geeft een hardheid in de smaak die niet bijzonder prettig is.
Weer zo’n mooie: Manchego met Rioja. En die klopt, als een malle. Wijn en kaas blijven overeind en versterken elkaar. Zo’n typisch 1+1=3’tje. De ripasso blijkt een Italiaanse allemansvriend want ook die gaat uitstekend bij de drie maanden gerijpte Spaanse schapenkaas.

Het zit erop. Mooie en interessante avond. Voor de kazen moet je bij Edje Boele zijn. Voor de wijnen bij Joost & Joost. Hun geproefde wijnselectie was traditioneel en misschien wat veilig. Maar er is vast meer. Toch eens even die nieuwe website van ze afspeuren.

 

(Deze avond werd mede mogelijk gemaakt door gastproever Jeroen Zijlstra)

Backsberg Estate Cellars

Gooiterugzaterdag: Backsberg, ZA

Als je toch een tijd niets meer van je hebt laten lezen, dan eerst maar eens ergens de draad oppikken. Want niet gedeeld is niet gezien. Mooi moment om terug te gaan naar juli 2015: op verlate huwelijksreis naar Zuid-Afrika. Waar uiteraard ook wijn op het programma stond.

Dankzij Hosman Vins kregen we een uitgebreide rondleiding – inclusief tour per 4×4 door de modderige wijngaarden – en proeverij bij Backsberg Estate in Paarl. Een klein uurtje van Kaapstad. Toen was het daar winter en gebeurde er wijnbouwtechnisch weinig. Des te meer tijd en aandacht voor ons. Een verslag.

 

Backsberg Estate is een modern wijnbedrijf met een riante geschiedenis. Selfmade, eigenwijs en vooruitstrevend zijn zo de belangrijkste eigenschappen die me van toen te binnen schieten. Een stukje uit de beschrijving van dit wijnhuis die ik schreef voor Hosman Vin:

‘De geschiedenis van dit wijnhuis begint bij C.L. Back, de grootvader van de huidige eigenaar Michael Back, die als straatarme politieke en religieuze vluchteling uit Litouwen in Kaapstad aankwam. Hij werkte in de havens, werd later fietskoerier en wist van zijn verdiende geld een slagerswinkel te kopen. Daar benaderde iemand hem met de vraag of hij interesse had om een boerderij te kopen. En de rest was geschiedenis. Nou, niet echt. Serieus wijn maken kwam pas later.

In het begin was het een gemengd boerenbedrijf. We hebben het over begin jaren twintig. De wijn werd verkocht aan de KWV of ging in bulk naar Engeland. In 1936 kwam vader Sydney in het bedrijf. Deze maakte werk van wijn maken. Zijn merk Back’s Wines stond als een huis. Totdat de concurrentie van grotere wijnspelers hem te machtig werd. Noodgedwongen verkocht hij in 1969 de naam. En hier begint het verhaal van Backsberg.’

Mooi verhaal, toch? Andere bijzonderheden: de duurzame aanpak. Het is het enige co2-neutrale wijnbedrijf in Zuid-Afrika, slechts één van drie in de wereld. Of wat dacht je van een wijn die ze in een literfles van PET bottelen? Ook al uniek voor dat fraaie land.

Mooie herinnering
Tijdens de rit langs tussen de wijngaarden passeerden we onder andere het pomphuis waar de syrah aangeplant staat voor… The Pumphouse, één van hun wijnen. Ik verbaasde me er over het grote aantal bomen dat het landgoed omzoomt. Ik herkende er eucalyptus tussen. Die stonden er inderdaad niet van oudsher, het merendeel is door de familie zelf ooit aangeplant.
Je zou het bijna vergeten, maar de wijnen dan? We proefden er de hoger segment serie en die mag er zijn. Wat me nog goed bijstaat is dat ik een aangebroken fles witte wijn van de proeverij meekreeg (de Family Reserve, als ik me goed herinner) en die twee, of drie dagen later openmaakte. Had niets aan kracht ingeboet. Knap.

Kortom, een mooie herinnering. Zoals we er zovelen hebben aan Zuid-Afrika. We hebben dan ook nogal veel gedaan daar. Ook die dag bij Backsberg. Want na ons bezoek, snel door voor lunch in The Test Kitchen, Kaapstad. Oók al zo’n aanrader.

Hmm, eens kijken wat ik nog meer in mijn archieven heb liggen…

Champagne: red de kleine wijnboer

De grote namen in de Champagne, die kennen wel. Dat is geen kunst. Ik hoef ze niet eens te noemen. Ik wil er ook eigenlijk geen aandacht aan schenken. Niet omdat ze slechte wijnen maken, niet eens per definitie. Maar hun macht op elk mogelijk gebied gaat ten koste van de eigenheid en eigenwijsheid van vele kleine, karaktervolle champagnes.

Bij een bezoek aan het charmante champagnehuis Legras & Haas in Chouilly werd ons een en ander duidelijk. Moeder Legras, haar zoons waren te druk of het land uit, liet ons niet alleen enkele magnifieke glazen met mousserende wijn proeven, ze deed ook uit de doeken hoe het de kleinere wijnhuizen steeds moeilijker wordt gemaakt te overleven. De markt wordt gedomineerd door enkele grote producenten van champagne waar wereldwijd enorm veel vraag naar is. Zoveel, dat ze niet genoeg wijngaarden in bezit hebben om zichzelf van voldoende druiven te voorzien. Die nemen ze af bij wijnboeren of andere champagnehuizen, zoals Legras & Haas.

IMG_8343Doodzonde
Een deel van de oogst verkopen ze aan de marktleiders om aan die immer groeiende vraag te blijven voldoen. Dat is mooi, want zo hebben ze gegarandeerde inkomsten om zelf hun eigen champagnes te maken. Waar ze uiteraard zelf de beste druiven voor bewaren. Slim.
Alleen nu hebben de provinciale machthebbers c.q. de Franse regering bedacht dat elke hectare champagnegrond twee miljoen(!) euro waard is. En daar moet een vast percentage belasting over betaald worden, dat de komende jaren steeds meer zal stijgen. Dat loopt op tot bedragen die kleinere champagnehuizen nooit kunnen betalen. En wie wel? Je raadt het al. Het resultaat zal zijn de grotere nog groter worden en de kleinere meer en meer verdwijnen. En dat is doodzonde.

Experimenteren
Legras & Haas maakt al generaties lang champagne en die weten echt wel waar ze mee bezig zijn. De smaak van hun Blanc des blanc premier cru ligt nog vers in ons geheugen. Wow. Op drie verschillende plaatsen binnen het champagnegebied hebben ze hun druiven aangeplant staan: in Côtes des Blancs, Les Riceys en Vitry. Elk gebied leent zich het best voor een andere druif. Voor hun grand cru’s komt de chardonnay uit Chouilly, pinot noir uit Les Riceys. Weet je dat ook weer.

Bon.

Kleine wijnhuizen maken bijzondere dingen, durven te experimenteren (Legras & Haas is met een houtgelagerde variant bezig – helaas nog niet beschikbaar) en bieden vaak verrassende kwaliteit voor een uitstekende prijs. Er zijn in champagne honderden van die kleinere huizen, maar hoe lang nog?

229303_173515082705179_5430407_nLegras & Haas is in Nederland o.a. verkrijgbaar via de Champagnist, ambachtelijke wijnen van kleine producenten, het bedrijf van Mark Haasdijk. En aangezien hij er veel meer van weet dan ik, vul ik dit artikel met alle plezier aan met zijn input:

“Voor hun topcuvée, de Exigence No. 8, ruilen ze in de goede jaren chardonnay grand cru uit Chouilly met pinot noir grand cru uit Ay, altijd van dezelfde wijnmaker. Wat de eigenheid en eigen keuzes van Legras & Haas mooi illustreert is de ‘solera’-tank, waarin alleen van de beste oogstjaren chardonnay wordt toegevoegd. Zo ontstaat een heel complexe basiswijn met chardonnay uit Chouilly uit topjaren: van 1995 tot 2008! Deze basiswijn wordt gebruikt voor de assemblages van de verschillende cuvées.

Over de familie: “Hoewel de drie broers Rémy, Olivier en Jérôme aan het roer staan, spelen pa en ma een belangrijke rol bij het bepalen van de assemblages en de dosages. Onder eigen naam wordt pas sinds 1991 champagne gemaakt, maar de wijngaarden (zeker die in Chouilly) zijn al heel lang in de familie. Daarom hebben ze veel oudere millésimes liggen van dezelfde wijngaarden waarvan nu de millésimes van Legras & Haas worden gemaakt.”

En als jaloersmakende afsluiting: Mark mocht laatst een van hun millésime-champagnes uit 1959 drinken. “Ongelofelijk hoe goed zo’n wijn blijft. Nog steeds mousse, maar zachter natuurlijk, en prachtige tonen van koffie en caramel, met nog steeds spanning en zuren.” 

De smaak van Italië

Toscane, het parklandschap van midden-Italië. Eindeloze bomenrijen, eeuwenoude plaatsjes, kunstig aangeharkte boerenland en strakke wijngaarden. Deze fascinerende provincie staat bekend om zijn Chianti-wijn. Maar ze kent een geduchte concurrent: de Super Tuscans.

Zoals je weet zijn Italianen nogal…

Nieuwsgierig naar de rest? Download de pdf van het Italiaanse wijnmagazine van Vacanceselect en check pagina 30. En uiteraard alle andere bijdragen van vaderlandse wijnbloggers over Italiaanse wijn. Interessant!

(Photo: Kevin Cruff)

Rosé: Provence vs. Pays d’Oc

Als het om rosé gaat, spant de roze zomerdrank uit de Provence de kroon. Zo gaat het verhaal. Maar is dat wel zo? De proef op de som: 

Op Koningsdag passeerde ik per toeval De Wijnmakelaar, prima wijnspeciaalzaak op het lang niet ongezellige Haagse Goudsbloemplein. Dat kwam perfect uit, want door het onverwachte prachtweer was de zin in rosé tot ongekende hoogte gestegen. Ik vroeg om een exemplaar uit de Provence. Aangezien ik de (overigens prima Hollandse) rosé van AIX al kende, bleef er nog één optie over: Domaine Houchart. ‘Je betaalt wel altijd voor de naam’, legde de uitbater allervriendelijkst uit. ‘Ik heb ook rosé uit Pays d’Oc die én voordeliger is én daar er echt niet voor onder doet.’ Nou, kom maar op dan!

IMG_8128

Domaine Houchart Sainte Victoire Côte de Provence 2013
Kleur: zalmroze
Geur: perzik, abrikoos, groene kruiden (bieslook)
Smaak: warm, kruidig, mondvullend, iets filmend, licht salmiak, lange afdronk.
Beoordeling: aangenaam, iets bij eten (zalmtaart!), uitstekende prijs-kwaliteit.

Winkelprijs: 10,35

IMG_8155Luc Pirlet Syrah Rosé Pays d’Oc 2013
Kleur: warm roze
Geur: snoepjes, licht frambozig dan wel aardbeiïg.
Smaak: dun, wel goed gekruid, licht peperig.
Beoordeling: Vooral de kruidigheid blijft staan. De betere borrelrosé, maar zou ook bij een lichte zomersalade niet misstaan.

Winkelprijs:  7,35 (give or take)

Domaine Houchart bevindt zich in Puyloubier (naast Aix-en-Provence). Luc Pirlet vind je in Douzens, Languedoc (bij Narbonne). Een slordige 300 kilometer verderop in Zuid-Frankrijk. Misschien niet zo’n grote afstand op de schaal der dingen, maar wel in het resultaat van de rosé die ze maken. Het roze Provence-goedje biedt toch duidelijk meer diepgang, complexiteit en – hoe zal ik het zeggen? – klasse.

Daar betaal je ook voor. Een stuk meer, maar dat is het waard. Zoek je een rosé voor een kleinere portemonnee, die toch een stuk boven het maaiveld uitsteekt? Dan heb je met de Luc Pirlet ook een uitstekende zomerdeal te pakken.

Nu zijn dit zomaar twee voorbeelden en dat vormt absoluut geen grond voor een wetenschappelijk onderbouwde uitspraak over rosé’s uit de Provence versus die uit de Pays d’Oc – of elders. Maar afgaand op eerdere ervaringen heb ik toch een ernstig vermoeden dat het hart van deze vrolijke zonnedrank toch echt in de Provence ligt. En als je me wilt overtuigen dat het anders is, kom maar op!

De Wijnmakelaar
Goudsbloemlaan 148
2566 CW  Den Haag

Geproefd: Mauro Veglio Nebbiolo “Angelo”

Vind ik zomaar ineens een paar oude proefnotities! Dat laaghangende fruit laten we natuurlijk niet liggen. Vandaag: Mauro Veglio Nebbiolo “Angelo” 2012, Langhe, Italië.

  • Schermafbeelding 2015-04-29 om 20.13.43Kleur: richting dakpannenrood (maar zonder alarmbellen).
  • Geur: warme kersen en/of bramen. Iets van leer en natte theebladeren.
  • Smaak: Fijne tannines, mooie spanning, iets van drop, sappig.

Beoordeling: Stevig en delicaat tegelijk. In balans. Heerlijk herfst!

Prijs: 17,50
Waar? Bij Wijnwinkel Renalda, Runstraat 23 in Amsterdam (Negen straatjes).