Een rondje Bordeaux, aub.

A perfect circle. Behalve de naam van een bijzonder goede band, was dit de eerste omschrijving die me te binnen schoot. Op 21 januari stond ik in de Amsterdamse Koepelkerk temidden van een keur aan wijnmakers, lid van Le Grand Circle des vins de Bordeaux. Hoe bedoel je, het plaatje klopte helemaal?

Daar was goed over nagedacht door Michèle Lainé, export-consultant ‘French beverages’ bij Business France. Zoals altijd staat zij garant voor een warm welkom en een puike organisatie. Op naar de wijn.

Linker- en rechteroever?
Le Grand Cercle des Vins de Bordeaux is in juni 2013 opgericht om wijnen van de linker- en de rechteroever te verbinden. Linker- en rechteroever? Tja, dat behoeft uitleg. Voor jou niet? Sla dit gerust over.

Bon. Het wijnbouwgebied Bordeaux ligt verspreid rondom een aantal rivieren: de Dordogne, die ontspringt in de Auvergne, en de Garonne, vanuit de Spaanse Pyreneeën. Even voorbij de stad Bordeaux komen die twee samen in de Gironde, die op zijn beurt in de Atlantische Oceaan uitmondt. Sta je met je gezicht naar die oceaan – denkbeeldig met je ene voet links van de Gironde en de ander rechts ervan – dan snap je waar die term vandaan komt. Links vind je de deelgebieden Médoc en Haut-Médoc. Rechts, doorlopend tot langs de Dordogne, vind je Saint-Emilion, Pomerol, Bourg en Blaye. Groot verschil is dat aan de linkerkant de wijnen vooral gedomineerd worden door cabernet sauvignon en rechts door merlot. Veel rood, inderdaad. In het tussengebied, de wig tussen de Gironde en de Dordogne vind je relatief meer wit. Maar dat is voor een andere keer. Of lees een eerder blog van mij.

Nieuwe kansen
De Grand Cercle kun je zien als een showcase van Bordeauxwijnen, geselecteerd om hun uitstekende kwaliteit. Dat zijn er nu 88 van de rechteroever en 42 van de linker. In Amsterdam waren ze er niet alleen om die kwaliteiten te laten testen, ook nieuwe kansen voor de handel stonden hoog op de agenda. Want de aandacht gaat vaak uit naar de grote namen, maar daarnaast is er nog zoveel meer dat de moeite waard is.

Bordeaux trekt trouwens altijd een specifiek publiek. Niet al te jong, klassiek gedost in jasjes en dasjes of Chanel-leske mantelpakjes. En niet te vergeten een hoog ik-spreek-heus-wel-vloeibaar-Fransgehalte.

Tijd om te proeven
Omdat je toch een keuze moet maken begon ik te zoeken naar de wijnen die relatief het grootste aandeel cabernet franc hadden. Vond ik leuk, en omdat dat nou eenmaal mijn favo druifje is. Kom je toch automatisch op de rechteroever terecht, waar deze oerdruif na merlot meestal een mooie tweede viool speelt.

Wit
Maar hé, er was ook wit! Niet veel, maar wel het vermelden waard. Witte Bordeaux verdient sowieso meer aandacht. Slechts drie, dus ik beschrijf ze allemaal hieronder.

  • De blanc van Château Réaut (2016) 100% sauvignon: expressief, rond, sappig en mals, een vleugje Turks Fruit. Maar, wat kort van stof. Zoekt importeur.
  • Château Magrez Fombrauge (2016) 40% sémillon, 30% sauvignon blanc en 30% sauvignon gris. Interessant. Knalt je glas uit, flink wat hout, iets van drop. Een vrolijke mix van tropisch en steenfruit. Aangenaam.
  • Le blanc de Château Rollan de By (2016) 100% sauvignon. Veruit meest boeiende glas: krachtig, tropisch, complex, rond, sappig, rijp fruit. Het is dat ik nog flink wat rood voor de boeg had, want eigenlijk te lekker om uit te spugen.

Rood
Goed. Rood, dus. Standaard hadden de aanwezige wijnproducenten hun jaargang 2016 op de tafel gezet, een aantal ook oudere jaargangen. En dan wordt het interessant. Ik pik de meest opvallende eruit.

Chateau Dalem, Fronsac (85% merlot, 15% cabfranc) – zoekt importeur.
2016: drop/laurier, dik, structuur, nu al heel fijn!
2014: straf, streng, maar correct.
2009: diepdonker fruit, stalgeur. Helemaal op dronk!

Château La Dauphine, Fronsac (90% merlot, 10% cabfranc) – zoekt importeur.
2016: donkerrood, concentratie, wel wat dun, smaakvol.
2014: krachtig en toch zacht, smeuiig. Op dronk.
2012: power!, diepdonkerrood fruit van bramen en zwarte bessen. Warm jaar. Eerste jaar ‘organic’.
2011: klassiek, ijzer/bloed.

Château Maillet, Pomerol (73 merlot, 19% cabfranc, 8% cabsauv) – o.a. via Hosman Vins.
2016: verfijnd, sympathiek, deftig, toch jong en dartel (als je dat van Pomerol kunt zeggen).
2012: zacht(er), genoeg pit, rustiger, minder alcohol.  

Château Laroze, Saint-Emilion (66% merlot, 28% cabfranc, 6% cabsauv) – zoekt importeur via Place de Bordeaux
2016: Erg jong. ‘Zuurstoftekort’, zegt mijn buurman. Lijkt me niet goed voor een baby…
2015: Klassiek, streng, compact.
2014: Geur van koffie en tabak, schept verwachtingen – maar er gebeurt niets. Jammer.

Château de Pressac, Saint-Emilion (65% merlot, 18% cabfranc, 11% cabsauv, 4% pressac = malbec, 2% carménère)
2016: zeer krachtig, concentratie, balans. Mooi!
2015: aards, direct, fascinerend.
2011: mooi samengekomen in de tijd, rustig, doordrinkbaar, hartig. Iets bij eten. Nice!(NB: vanaf 2012 Grand Cru Classé)

Château Fombrauge, Saint-Emilion (89% merlot, 8% cabfranc, 2% malbec, 1% cabsauv)
2016: drop, smeuiig, dik. Indrukwekkend!

Rosé?
Was dit het dan? Nee, hoor. Er was meer. En dat heb ik óf niet geproefd, of niet hier afgedrukt. Maar het mooie is, je kunt het op je gemakje allemaal nalezen op de website van de Cercle. En mocht het je interesseren, vele zoeken nog een importeur voor Nederland. Al dan niet via Place de Bordeaux.

Laat ik jullie graag achter met een laatste anekdote.
Zoals gezegd was er veel rood, en slechts een beetje wit. Ik wilde één van die witte nog even terugproeven. Dus schonk ik mijn aangeslagen glas, waar nog een miniem bodempje rood in zat, vol met water. Om het schoon te spoelen. ‘Hé,’ klonk het achter mij. Nogal geaffecteerd. ‘Kijk, deze meneer heeft rosé!’
Ik keek nonchalant achterom en zei: ‘Klopt. Zelf gemaakt’.

Importeur gezocht!

De door Perswijn lovend beoordeelde wijnen van Tosti 1820 zoeken een importeur voor Nederland. Interesse? Bel 06-52650787 of mail nezpourvin@gmail.com voor meer info.

Dat is dan toch wel weer leuk. Met twee flessen van TOSTI SpA Alta Langa als kwaliteitsgebied voor metodo classico op de Nederlandse wijnkaart gezet. Nu in Perswijn!

#wine #winetasting #metodoclassico #spumante #altalanga #piemonte

Geen geraas: wijn en kaas

Vier wijnen op de proeftafel. Een selectie favorieten van Joost (& Joost). Tweemaal wit en tweemaal rood. Tweemaal Frankrijk (wit), een Spanjaard en een Italiaan (rood, dus). Wat wij ervan vinden, was de vraag. Gaat-ie dan.

Als extra proefden we bij elke wijn diverse kazen. Dus dan weet je ook meteen wat daar lekker bij is. Of niet.

Prima terraswijn
Wat start met een ogenschijnlijk interessant spel tussen zoet en zuur zakt vrij snel weg tot een wat saaiig glas wit. De 20 procent sauvignon houdt hem nog net overeind, deze blend uit de Côte de Gascogne. Hoe dan ook: schoon, knisperend en fijn om je palet even mee schoon te poetsen. Dat start dan wel weer lekker. Op zich een prima terraswijn, extra koel geserveerd op warme zomerdagen. Zeker dat daar liefhebbers voor zijn. Wij niet zo. Te hard, eendimensionaal en eigenlijk ook een eurootje of anderhalf te duur voor het mooie. Zou niet misstaan in het schap van de supermarkt.
Villa Dria colombard/sauvignon blanc 2017 (7,50 euro)

Ingetogen dame
Door met 100 procent sauvignon, uit de bakermat: de Loire. Om precies te zijn, het illustere Sancerre. De geruststellende geur van een ietsje zweetsok, maar die trekt vlotjes weg. Erg jong, dus nog even flink schudden met de fles om die ingetogen dame op weg te helpen. Fijne zuren rondom, aangenaam bitter achteraf. Een smaak die verrast, omdat er relatief weinig te ruiken valt. Drinkt lekker door. Wel een nog wat onrustig, springerig typje. Misschien nog een jaartje met rust laten, voor het beste resultaat. Voor zijn prijs had-ie net een fractie beter gemogen.
Domaine Tabordet Sancerre 2017 (15,25)

De inhoud telt
Over naar rood. Eerst de ripasso. Ook wel baby-Amarone genoemd. Dat maakt deze noord-Italiaan wel waar. De amarenenkersen springen je glas uit. Maar ook wat medicinaals, iets van ijzer en een vleugje madeira of marsala. Behoorlijk hoog op smaak, maar op een positieve manier. Er zit nog meer in. Een vochtig bospad, natte theebladeren, rijp bosfruit. De verhoudingen kloppen, er is balans. Een mooi en fijn glas dat waar voor zijn geld biedt. Alleen die fles. Ik weet niet, hoor. Verwacht je eerder bij olijfolie. Maar de inhoud telt en die smaakt!
Villabella Valpolicella Ripasso 2016 (16,75 euro)

Gevaarlijk lekker
We gaan naar Spanje. Rioja om precies te zijn. Daar waar ze hard bezig zijn zichzelf opnieuw uit te vinden maar ondertussen de oude waarden recht overeind blijven. Rode rakker met een randje paars. Een ietwat opmerkelijke vergelijking met een stevige saus – denk: oyster sauce – wordt gemaakt. IJzer, bloed. Tja, sinds ik de boeken van Alice Feiring heb gelezen is dat een geur-/smaakelement dat ik steeds vaker opmerk, kan plaatsen en benoemen. Soit.
Blijft in de mond aangenaam hangen. De 10 procent garnacha geven hem een prettige rondheid en een zetje extra fruitigheid. Blend van Frans en Amerikaans eiken pakt goed uit. Toegankelijke crianza. Gevaarlijke doordrinker. En, heel veel wijn voor je geld!
Beleluin Rioja Crianza 2013 (11,50 euro)

Doe de kaastest
Wijnspijs, een vak apart. Leuk om ook mee te nemen bij het proeven van wijn. Wel nadat we eerst alle wijnen los hebben beoordeeld, om het de smaakpapillen niet al te lastig te maken. De kazen:
1. Selles sur Cher – zachte geitenkaas (FR)
2. Chavignol – halfharde geitenkaas (FR)
3. Gruyere Alpage – harde bergkaas van koemelk (CH)
4. Manchego 3 mnd. – halfharde schapenkaas (SP)

Sauvignon met geit is een beproefde combo, dus beide witte wijnen komen in aanmerking. De romige Selles sur Cher met zijn aslaag haalt de Villa Dria lekker op. Smaakt ineens ook zoeter. Helemaal niet gek. Ook bij de Sancerre doet-ie het goed, maar een ietsje minder.
Chavignol en Sancerre moet volgens de boekjes een klassieke match zijn. De kaas is behoorlijk sterk van smaak en de wijn is daar nog niet aan toe. Die delft het onderspit in dit gevecht. Het kan, maar de kaas is te overheersend. De Gascogne hebben we er maar niet aan gewaagd.
De ripasso en de Gruyere zijn dan wel weer een ‘match made in heaven’. Het zoute en de korrelige structuur van de kaas zorgen samen met de wijn voor een smeuiige smaaksensatie. Heerlijk! Met de Rioja gaat het minder goed, de combinatie geeft een hardheid in de smaak die niet bijzonder prettig is.
Weer zo’n mooie: Manchego met Rioja. En die klopt, als een malle. Wijn en kaas blijven overeind en versterken elkaar. Zo’n typisch 1+1=3’tje. De ripasso blijkt een Italiaanse allemansvriend want ook die gaat uitstekend bij de drie maanden gerijpte Spaanse schapenkaas.

Het zit erop. Mooie en interessante avond. Voor de kazen moet je bij Edje Boele zijn. Voor de wijnen bij Joost & Joost. Hun geproefde wijnselectie was traditioneel en misschien wat veilig. Maar er is vast meer. Toch eens even die nieuwe website van ze afspeuren.

 

(Deze avond werd mede mogelijk gemaakt door gastproever Jeroen Zijlstra)