Geen allevrouwsvriend

Nee, dames. Dit is niet echt een borrelwijn.

Ik denk, laat ik eens gek doen. Vandaag een ouwerwetse wijn als onderwerp.
Een Saint-Aubin 1er Cru ‘En Remilly’ uit 2008 van Domaine Clair uit de Bourgogne. Deze fles kreeg ik ‘in mijn mik geschoven’ nadat enkele dames hem afkeurend ter zijde hadden geschoven. Of ik er wat van vond, was de vraag. Uiteraard vind ik overal wel wat van – maar nogal eens houd ik mijn mening voor me. Desgevraagd, zoals in dit geval, maak ik met plezier een uitzondering. Want het drinken van deze houtgelagerde chardonnay is lang geen straf. Mooi vol, geconcentreerd, romig. In eerste instantie viel er weinig te ruiken, maar dat was mijn eigen stomme schuld. Veel te koud ingeschonken. En dat moet je met zo’n wijn als deze nou net niet doen. Een graad of 14, 15 en dan ga je pas echt dingen ruiken en proeven. Dan merk je wat een ingetogen power ze heeft. (Is een wijn nou een zij of een hij? Bij wit neig ik altijd naar het vrouwelijke en bij rood naar het mannelijke. Slaat nergens op, maar soit.)

Niet misselijk
Met 13% alcohol is deze witte stevig te noemen en toch: het past haar goed. Normaal gesproken zou je zeggen: lekker bij een stevige moot vis met een niet te zuinige saus. Maar vanavond was de atypische wijngezel een pannenkoek met spek en kaas. Jazeker. En? Stond als een huis. De wijn. Met kop en schouders. Mmm.
Deze Saint-Aubin 1er Cru ‘En Remilly’ kent – en ik quote – een mooie fruitigheid ondersteund door mineraliteit achterin de mond die hem een lange afdronk geeft. Vrij vertaald, voor wat mijn Frans waard is. Heel ver van de waarheid is deze omschrijving niet. Het hout zit er bovendien en godzijdank subtiel in, het is een wijn in balans, goed gemaakt. Ik hou er wel van op zijn tijd. Nu op dronk maar kan nog wel een paar jaar mee, gok ik. Met slechts 1.500 flessen per oogstjaar zul je deze wijn niet vaak tegenkomen, ik heb ook niet kunnen ontdekken waar ie gekocht zou kunnen zijn in Nederland. Of wat ie kost. Maar gelijkwaardige types doen zo tussen de 20 en 30 euro. Voorwaar niet misselijk.
Hoe dan ook, ik heb er van genoten. En nee dames, het is geen borrelwijn. Maar als je haar niet te koel serveert en er een mooi, licht gerecht bij serveert, zal ze je zomaar kunnen verrassen. Probeer maar eens. Als je weet waar ze te koop is. (Zo ja, laat mij het dan ook weten!)

Waar logistiek en emotie samenkomen

Wijn is emotie: smaak, romantiek, sfeer. Soms walging en afgrijzen. De sensatie die je overkomt bij het drinken en niet te vergeten het bloed, zweet en tranen van de wijnmaker. Het is hoe dan ook een product waar gevoel achter zit. Aan de andere kant is er de koele, industriële, cijfermatige wereld van import, transport, opslag en doorverkoop. Want er moet wel geld verdiend worden. Zo bleek op 8 juni maar weer bij een bezoek aan Delta Wines in Waddinxveen, waar Wijnstudio een masterclass Bourgogne organiseerde in samenwerking met Pallas Wines. En die begon uiteraard niet zonder een rondleiding langs de grootste wijnopslagplaats van Nederland.

Onder Delta Wines vallen DGS, Coenecoop en Pallas Wines. De laatste neemt het duurste segment voor zijn rekening en levert vooral aan wijnspecialisten en collega-importeurs. Pallets met wijn staan er zes hoog opgesteld, rijen zo diep het pand in dat je het eind nauwelijks kunt zien. 50 miljoen flessen per jaar, of was het liter? De wijnwereld verklaarde hen in ieder geval voor gek met zo’n megalomaan bedrijfspand. Onterecht bleek, enkele jaren geleden heeft Delta zelfs moeten uitbreiden om de groeiende hoeveelheden te kunnen bolwerken. Het gebouw ademt slimme logisitiek, effectiviteit en praktisch nut. Indrukwekkend, maar ik hield mijn hart vast voor de masterclass annex wijnproeverij die erop volgde.

Sprong van vreugde
Joep Speet is commercieel manager van Pallas en hij onderstreepte dat een bedrijf als Delta (en dus ook Pallas) slechts levensvatbaar kan zijn door ‘mean and lean’ te opereren. Ik vond Joep ook wel een beetje lean and mean, zo op het eerste oog. Gelukkig zijn eerste indrukken zelden de juiste: Joep bleek een gepassioneerde gastdocent en een goed onderlegde Bourgogne-promoter. Ik betrapte hem erop zelfs een sprong van vreugde te maken wanneer een van de toehoorders goed inschatte waarom boer die-en-die uit gebied zus-en-zo nou juist precies dat ene deed bij het wijnmaken, en een ander niet. Heerlijk. Enige kennis was wel vereist om de berg aan informatie te verstouwen maar dat zat wel goed. En zo niet, dan hadden we ook een heerlijke avond gehad. Imposant bedrijf, enthousiaste gastheer en met wijnen van hardwerkende familiebedrijven die weten wat terroir is. Want speciaal die wil Pallas graag verkopen. Geslaagde Sessie. Ter afsluiting nog enkele van Joep’s meest opmerkelijke uitspraken:

  • Joep Speet (Pallas) en Jeroen Bronkhorst (Wijnstudio)

    ‘In Bourgogne maken ze de beste én de slechtste rode wijnen’

  • ‘Het is Chalon sur Sóóne, niet Sá-one’
  • ‘Hmm. Deze is er nog niet helemaal, de mineraliteit zit vast aan de zuren’
  • ‘Fruit in de wijn? Daar hebben de boeren in Bourgogne het helemaal niet over. En eigenlijk interesseert mij dat ook niet. Het gaat meer over mineraliteit en terroir’
  • ‘Bourgogne is het summum van lekker’

www.pallaswines.nl