Vorm of inhoud?

Jeroboam van Domaine Sainte Marie

Afgelopen maandag was ik te gast bij France-Vins 2012, een jaarlijkse, professionele proeverij van Franse wijnen georganiseerd door Sopexa. Ruim 70 wijnhuizen zetten in het Amsterdamse hotel Casa 400 hun beste wijntjes voor in de hoop op media-aandacht, afnemers en nieuwe contacten. Om eens een andere invalshoek te nemen besloot ik de wijnen te benaderen zoals u en ik dat op de winkelvloer (of meer algemeen: in het dagelijks leven) ook vaak doen: afgaand op het uiterlijk. Kortom, wat doet design met de potentiële koper? En daaraan gekoppeld: wat zegt dat over de kwaliteit van de wijn? Een verslag.

Het begon bij de jeroboam (3 literfles) van Domaine Sainte Marie, een wijnhuis uit de Provence. Een eyecatcher met stopping power. Een strak vormgegeven fles, nauwelijks waarneembaar getailleerd, imposant formaat. Doet het daarom extreem goed op plaatsen als New York City en Saint Tropez. Daar worden de glazen met veel zwier door de ober gevuld – vanaf de schouder! En de flessen? Die gaan weer terug. Want, zo vertelde de exposant me, deze zijn redelijk kostbaar. De fles kost het wijnhuis al 15 euro per stuk en de kurk ook al gauw een euro. Inkoop. Dan zit er nog geen eens wijn in en laat staan dat er iets verdiend wordt. De rosé, want daar hebben we het over, was typisch voor de Provence. Goed, maar lang niet zo overweldigend als de verpakking. Of valt het dan bij voorbaat tegen? Hoe dan ook, het werkt. Je wordt er simpelweg hebberig van, van zo’n fles. Ongeacht de inhoud.

Collection rosé (Vignobles Mourat)

Het volgende stopmoment was de stand van Vignobles Mourat uit de Loire. Waarom? Omdat er enkele wijnflessen stonden die niet op wijnflessen leken. ‘En dat is precies de bedoeling’, lachte de Belgische agent me toe. De Collection-serie vormt het instapmodel van het wijnhuis; in wit, rood en rosé. Mooie flessen, breder en lager dan gewoonlijk, met stevige schouders. Die je eerder doen denken aan whiskey of cognac. Van de drie vond ik de witte eruit springen als het gaat om de kwaliteit van de inhoud. Heel prima voor de meest eenvoudige van het assortiment. En een fraaie fles. 1 + 1 = 3.

Ten slotte, een voorbeeld hoe het ook tegen je kan werken. Namelijk een poging wagen je te onderscheiden met design maar daar net niet in slagen. Château Famaey, uit Sud-Ouest, presenteerde een serie hippe flessen waarbij de Belgische eigenaar maar niet vaak genoeg kon zeggen hoe mooi ze ontworpen waren. Smaken verschillen, maar voor mij leek het meer op een assortiment slecht vormgegeven olijfolie. Verkeerd lettertype, slechte naam (Famous Famaey) en de wijnen? Die sprongen er ook niet echt uit. Jammer.

Famous Famaey (Château Famaey)

Enkele medeproevers van – zeg maar – de ‘oude’ garde lieten zich niet inpakken door praatjes en uiterlijk vertoon: ‘Het gaat om de inhoud en niet om de verpakking’. En nee, ze hadden het niet over zichzelf. Misschien ook wel. Hoe dan ook, een beetje gelijk hebben ze. Want er zijn natuurlijk wijnen zat die het helemaal niet nodig hebben om opvallend ingepakt te zijn. Maar dan is het wel handig om eerst naam te hebben gemaakt. Bijvoorbeeld door de kwaliteit van de wijn zelf. Dat doe je door te proeven, daar was ik voor gekomen en daarom sluit ik af met mijn favoriete wijnen van de beurs (in willekeurige volgorde):

  • Les Villages de Terroir Catalan les Aspres, rouge, Côtes de Roussillon Villages (syrah, grenache noir, carignan)
  • Champagne Bouché Père & Fils Millésime 2004 (50% pinot noir, 50% chardonnay)
  • Domaine Vaccelli Granit (Nielluccio, Sciaccarello, Grenache), Ajaccio, Corsica.

Onbekend, wel bemind

Corsica. Mooi gevormd eiland ingesloten tussen de mediterrane baai waar noordoost Spanje, zuidoost Frankrijk en noordwest Italië op elkaar aansluiten. Op zijn plek gehouden door Sardinië en ogenschijnlijk geografisch meer neigend naar Italiaans dan Frans. Toch behoort het Frankrijk toe. Napoleon Bonaparte nam het in 1799 van de Engelsen af, in de aanloop daar naartoe is elk land in de omtrek er wel een keer de baas geweest. Klinkt heel wijs hè, dit stukje geschiedenisles van me. Maar die achtergrondinfo had je – net als ik – zelf ook kunnen vinden op het web. Want was ik er nooit. Op Corsica.
Soit. Het gaat om de wijn. What else, zou ik bijna zeggen.
Voordeel van wijnhobbyist zijn is dat cadeaus, bedankjes en omkoperij steevast in de vorm van een fles vergist druivensap zijn. Steeds vaker, en gelukkig steeds betere wijn. Met zorg gekozen was dan ook de Domaine Vico rouge 2009 die het voeren van de kat en het aan de weg zetten van de grijze bak tijdens de vakantie van de buren (op Corsica) opleverde. Een wijn van hoger gelegen gebied (300 m.) uit het noorden van het eiland, gemaakt van obscure druivenrassen als niellucciu en sciaccarellu. Hoe Frans klinkt dat? Vreemd genoeg zegt nadere informatie op de website van het domein dat er ook een deel shiraz in zou moeten zitten. Staat niet op het etiket maar het zou me niet verbazen als het zo was. Vanwaar deze weglating? Geen idee. Wie het weet mag het zeggen.
De rouge 2009 is een stevige rode wijn die geurt naar zwart fruit, bramen en zwarte bessen, met een warm karakter. Dat fruit proef je erin terug met een wat droppige smaak achteraf. Flink wat body, veel fruit, voldoende zuren en prettige tannines. Niet van dat stroeve. En niet teveel alcohol: 13%. Snij er een stukje cacciatore-salami bij en hij komt nog beter op smaak. Conclusie: een ras-Italiaan. Als je de Fransen mag terugpakken op hun idolate hang naar terroir dan zouden ze Corsica wel eens heel snel mogen teruggeven aan de Italianen.
Dan is er na deze conclusie nog slechts één probleem – het nadeel van een van verre meegenomen bedankje: waar koop je deze wijn? Want hij is lekker genoeg om zelf in te slaan. Via vinopedia (een wijnzoekmachine, jawel) kom ik niet dichter bij huis dan de VS of Polen, of all places. Dus ook in dit geval zijn alle tips welkom.