Geen geraas: wijn en kaas

Vier wijnen op de proeftafel. Een selectie favorieten van Joost (& Joost). Tweemaal wit en tweemaal rood. Tweemaal Frankrijk (wit), een Spanjaard en een Italiaan (rood, dus). Wat wij ervan vinden, was de vraag. Gaat-ie dan.

Als extra proefden we bij elke wijn diverse kazen. Dus dan weet je ook meteen wat daar lekker bij is. Of niet.

Prima terraswijn
Wat start met een ogenschijnlijk interessant spel tussen zoet en zuur zakt vrij snel weg tot een wat saaiig glas wit. De 20 procent sauvignon houdt hem nog net overeind, deze blend uit de Côte de Gascogne. Hoe dan ook: schoon, knisperend en fijn om je palet even mee schoon te poetsen. Dat start dan wel weer lekker. Op zich een prima terraswijn, extra koel geserveerd op warme zomerdagen. Zeker dat daar liefhebbers voor zijn. Wij niet zo. Te hard, eendimensionaal en eigenlijk ook een eurootje of anderhalf te duur voor het mooie. Zou niet misstaan in het schap van de supermarkt.
Villa Dria colombard/sauvignon blanc 2017 (7,50 euro)

Ingetogen dame
Door met 100 procent sauvignon, uit de bakermat: de Loire. Om precies te zijn, het illustere Sancerre. De geruststellende geur van een ietsje zweetsok, maar die trekt vlotjes weg. Erg jong, dus nog even flink schudden met de fles om die ingetogen dame op weg te helpen. Fijne zuren rondom, aangenaam bitter achteraf. Een smaak die verrast, omdat er relatief weinig te ruiken valt. Drinkt lekker door. Wel een nog wat onrustig, springerig typje. Misschien nog een jaartje met rust laten, voor het beste resultaat. Voor zijn prijs had-ie net een fractie beter gemogen.
Domaine Tabordet Sancerre 2017 (15,25)

De inhoud telt
Over naar rood. Eerst de ripasso. Ook wel baby-Amarone genoemd. Dat maakt deze noord-Italiaan wel waar. De amarenenkersen springen je glas uit. Maar ook wat medicinaals, iets van ijzer en een vleugje madeira of marsala. Behoorlijk hoog op smaak, maar op een positieve manier. Er zit nog meer in. Een vochtig bospad, natte theebladeren, rijp bosfruit. De verhoudingen kloppen, er is balans. Een mooi en fijn glas dat waar voor zijn geld biedt. Alleen die fles. Ik weet niet, hoor. Verwacht je eerder bij olijfolie. Maar de inhoud telt en die smaakt!
Villabella Valpolicella Ripasso 2016 (16,75 euro)

Gevaarlijk lekker
We gaan naar Spanje. Rioja om precies te zijn. Daar waar ze hard bezig zijn zichzelf opnieuw uit te vinden maar ondertussen de oude waarden recht overeind blijven. Rode rakker met een randje paars. Een ietwat opmerkelijke vergelijking met een stevige saus – denk: oyster sauce – wordt gemaakt. IJzer, bloed. Tja, sinds ik de boeken van Alice Feiring heb gelezen is dat een geur-/smaakelement dat ik steeds vaker opmerk, kan plaatsen en benoemen. Soit.
Blijft in de mond aangenaam hangen. De 10 procent garnacha geven hem een prettige rondheid en een zetje extra fruitigheid. Blend van Frans en Amerikaans eiken pakt goed uit. Toegankelijke crianza. Gevaarlijke doordrinker. En, heel veel wijn voor je geld!
Beleluin Rioja Crianza 2013 (11,50 euro)

Doe de kaastest
Wijnspijs, een vak apart. Leuk om ook mee te nemen bij het proeven van wijn. Wel nadat we eerst alle wijnen los hebben beoordeeld, om het de smaakpapillen niet al te lastig te maken. De kazen:
1. Selles sur Cher – zachte geitenkaas (FR)
2. Chavignol – halfharde geitenkaas (FR)
3. Gruyere Alpage – harde bergkaas van koemelk (CH)
4. Manchego 3 mnd. – halfharde schapenkaas (SP)

Sauvignon met geit is een beproefde combo, dus beide witte wijnen komen in aanmerking. De romige Selles sur Cher met zijn aslaag haalt de Villa Dria lekker op. Smaakt ineens ook zoeter. Helemaal niet gek. Ook bij de Sancerre doet-ie het goed, maar een ietsje minder.
Chavignol en Sancerre moet volgens de boekjes een klassieke match zijn. De kaas is behoorlijk sterk van smaak en de wijn is daar nog niet aan toe. Die delft het onderspit in dit gevecht. Het kan, maar de kaas is te overheersend. De Gascogne hebben we er maar niet aan gewaagd.
De ripasso en de Gruyere zijn dan wel weer een ‘match made in heaven’. Het zoute en de korrelige structuur van de kaas zorgen samen met de wijn voor een smeuiige smaaksensatie. Heerlijk! Met de Rioja gaat het minder goed, de combinatie geeft een hardheid in de smaak die niet bijzonder prettig is.
Weer zo’n mooie: Manchego met Rioja. En die klopt, als een malle. Wijn en kaas blijven overeind en versterken elkaar. Zo’n typisch 1+1=3’tje. De ripasso blijkt een Italiaanse allemansvriend want ook die gaat uitstekend bij de drie maanden gerijpte Spaanse schapenkaas.

Het zit erop. Mooie en interessante avond. Voor de kazen moet je bij Edje Boele zijn. Voor de wijnen bij Joost & Joost. Hun geproefde wijnselectie was traditioneel en misschien wat veilig. Maar er is vast meer. Toch eens even die nieuwe website van ze afspeuren.

 

(Deze avond werd mede mogelijk gemaakt door gastproever Jeroen Zijlstra)

Advertenties

Champagne: red de kleine wijnboer

De grote namen in de Champagne, die kennen wel. Dat is geen kunst. Ik hoef ze niet eens te noemen. Ik wil er ook eigenlijk geen aandacht aan schenken. Niet omdat ze slechte wijnen maken, niet eens per definitie. Maar hun macht op elk mogelijk gebied gaat ten koste van de eigenheid en eigenwijsheid van vele kleine, karaktervolle champagnes.

Bij een bezoek aan het charmante champagnehuis Legras & Haas in Chouilly werd ons een en ander duidelijk. Moeder Legras, haar zoons waren te druk of het land uit, liet ons niet alleen enkele magnifieke glazen met mousserende wijn proeven, ze deed ook uit de doeken hoe het de kleinere wijnhuizen steeds moeilijker wordt gemaakt te overleven. De markt wordt gedomineerd door enkele grote producenten van champagne waar wereldwijd enorm veel vraag naar is. Zoveel, dat ze niet genoeg wijngaarden in bezit hebben om zichzelf van voldoende druiven te voorzien. Die nemen ze af bij wijnboeren of andere champagnehuizen, zoals Legras & Haas.

IMG_8343Doodzonde
Een deel van de oogst verkopen ze aan de marktleiders om aan die immer groeiende vraag te blijven voldoen. Dat is mooi, want zo hebben ze gegarandeerde inkomsten om zelf hun eigen champagnes te maken. Waar ze uiteraard zelf de beste druiven voor bewaren. Slim.
Alleen nu hebben de provinciale machthebbers c.q. de Franse regering bedacht dat elke hectare champagnegrond twee miljoen(!) euro waard is. En daar moet een vast percentage belasting over betaald worden, dat de komende jaren steeds meer zal stijgen. Dat loopt op tot bedragen die kleinere champagnehuizen nooit kunnen betalen. En wie wel? Je raadt het al. Het resultaat zal zijn de grotere nog groter worden en de kleinere meer en meer verdwijnen. En dat is doodzonde.

Experimenteren
Legras & Haas maakt al generaties lang champagne en die weten echt wel waar ze mee bezig zijn. De smaak van hun Blanc des blanc premier cru ligt nog vers in ons geheugen. Wow. Op drie verschillende plaatsen binnen het champagnegebied hebben ze hun druiven aangeplant staan: in Côtes des Blancs, Les Riceys en Vitry. Elk gebied leent zich het best voor een andere druif. Voor hun grand cru’s komt de chardonnay uit Chouilly, pinot noir uit Les Riceys. Weet je dat ook weer.

Bon.

Kleine wijnhuizen maken bijzondere dingen, durven te experimenteren (Legras & Haas is met een houtgelagerde variant bezig – helaas nog niet beschikbaar) en bieden vaak verrassende kwaliteit voor een uitstekende prijs. Er zijn in champagne honderden van die kleinere huizen, maar hoe lang nog?

229303_173515082705179_5430407_nLegras & Haas is in Nederland o.a. verkrijgbaar via de Champagnist, ambachtelijke wijnen van kleine producenten, het bedrijf van Mark Haasdijk. En aangezien hij er veel meer van weet dan ik, vul ik dit artikel met alle plezier aan met zijn input:

“Voor hun topcuvée, de Exigence No. 8, ruilen ze in de goede jaren chardonnay grand cru uit Chouilly met pinot noir grand cru uit Ay, altijd van dezelfde wijnmaker. Wat de eigenheid en eigen keuzes van Legras & Haas mooi illustreert is de ‘solera’-tank, waarin alleen van de beste oogstjaren chardonnay wordt toegevoegd. Zo ontstaat een heel complexe basiswijn met chardonnay uit Chouilly uit topjaren: van 1995 tot 2008! Deze basiswijn wordt gebruikt voor de assemblages van de verschillende cuvées.

Over de familie: “Hoewel de drie broers Rémy, Olivier en Jérôme aan het roer staan, spelen pa en ma een belangrijke rol bij het bepalen van de assemblages en de dosages. Onder eigen naam wordt pas sinds 1991 champagne gemaakt, maar de wijngaarden (zeker die in Chouilly) zijn al heel lang in de familie. Daarom hebben ze veel oudere millésimes liggen van dezelfde wijngaarden waarvan nu de millésimes van Legras & Haas worden gemaakt.”

En als jaloersmakende afsluiting: Mark mocht laatst een van hun millésime-champagnes uit 1959 drinken. “Ongelofelijk hoe goed zo’n wijn blijft. Nog steeds mousse, maar zachter natuurlijk, en prachtige tonen van koffie en caramel, met nog steeds spanning en zuren.” 

Eindelijk ontdekt: gin & tonic

Het duurde even, maar het virus is ook bij ons aangeslagen. Gin & tonic. Een eeuwenoude, beproefde combinatie die wat versleten was, maar al weer een paar jaar letterlijk overal op de kaart staat. Nieuw leven ingeblazen door jonge vakidioten, horecahonden en topsommeliers. Kortom, er was geen ontkomen aan.

IMG_7449Mijn persoonlijke eerste echte kennismaking was op een vrijdagmiddag met de wijnvrienden van Hosman Vins in Schiedam. Een werkbespreking die niet vergezeld ging van de reguliere fijne wijnen, maar eens een keer wat anders: gin & tonic van het lokale merk Loopuyt. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar man, dat was een openbaring! Zo fris, puur, tintelend en verslavend verrukkelluk.

Leeuwenkop van ijs
Later, niet eens zo lang geleden, vierden wij op het hoofdkwartier van RauwCC in Rotterdam een feestje. En wie was daar hofleverancier der drank? Opnieuw Loopuyt. Met hun unieke, mobiele maatwerkbar stalen ze met twee vingers in de neus de show. En de leeuwenkop van ijs die er hing te druppen hielp daar zeker bij. De gin & tonics – beiden van eigen merk – kwamen in heerlijk riante glazen, voorzien van een stengel citroengras (sereh) voor het aroma. Genieten.

Schermafbeelding 2015-06-02 om 20.13.50Een ruim, rond wijnglas
Toen was het tijd om zelf aan het ontdekken te gaan. De eerstvolgende gelegenheid greep ik aan om een fles van het Schotse Hendrick’s te kopen en het bezoek te trakteren op een glas van deze gin, aangevuld met Fever Tree tonic en gelardeerd met ijsblokjes, plakjes komkommer en een tak rozemarijn. Heb je geen speciaal ginglas? Een ruim, rond wijnglas zoals voor witte Bourgogne werkt net zo goed. Ziet er spectaculair uit – smaakt ook nog eens te gek.

Eindeloze mogelijkheden
Hendrick’s is anders dan Loopuyt. Dat zit hem niet alleen in de gin, ook in de ingrediënten. Maar dat is juist het leuke, net als bij wijn valt er zoveel te ontdekken. Verschillende gins, verschillende tonics, verschillende vruchten, kruiden of groenten die je kunt toevoegen. De ene combo is lekkerder in de zomer, de andere als het wat herfstig is. De mogelijkheden lijken eindeloos. Dit is nog maar het begin!

Wat is jouw favoriet? Welke moet je echt ooit gedronken hebben? We zijn benieuwd naar de reacties!

Rosé: Provence vs. Pays d’Oc

Als het om rosé gaat, spant de roze zomerdrank uit de Provence de kroon. Zo gaat het verhaal. Maar is dat wel zo? De proef op de som: 

Op Koningsdag passeerde ik per toeval De Wijnmakelaar, prima wijnspeciaalzaak op het lang niet ongezellige Haagse Goudsbloemplein. Dat kwam perfect uit, want door het onverwachte prachtweer was de zin in rosé tot ongekende hoogte gestegen. Ik vroeg om een exemplaar uit de Provence. Aangezien ik de (overigens prima Hollandse) rosé van AIX al kende, bleef er nog één optie over: Domaine Houchart. ‘Je betaalt wel altijd voor de naam’, legde de uitbater allervriendelijkst uit. ‘Ik heb ook rosé uit Pays d’Oc die én voordeliger is én daar er echt niet voor onder doet.’ Nou, kom maar op dan!

IMG_8128

Domaine Houchart Sainte Victoire Côte de Provence 2013
Kleur: zalmroze
Geur: perzik, abrikoos, groene kruiden (bieslook)
Smaak: warm, kruidig, mondvullend, iets filmend, licht salmiak, lange afdronk.
Beoordeling: aangenaam, iets bij eten (zalmtaart!), uitstekende prijs-kwaliteit.

Winkelprijs: 10,35

IMG_8155Luc Pirlet Syrah Rosé Pays d’Oc 2013
Kleur: warm roze
Geur: snoepjes, licht frambozig dan wel aardbeiïg.
Smaak: dun, wel goed gekruid, licht peperig.
Beoordeling: Vooral de kruidigheid blijft staan. De betere borrelrosé, maar zou ook bij een lichte zomersalade niet misstaan.

Winkelprijs:  7,35 (give or take)

Domaine Houchart bevindt zich in Puyloubier (naast Aix-en-Provence). Luc Pirlet vind je in Douzens, Languedoc (bij Narbonne). Een slordige 300 kilometer verderop in Zuid-Frankrijk. Misschien niet zo’n grote afstand op de schaal der dingen, maar wel in het resultaat van de rosé die ze maken. Het roze Provence-goedje biedt toch duidelijk meer diepgang, complexiteit en – hoe zal ik het zeggen? – klasse.

Daar betaal je ook voor. Een stuk meer, maar dat is het waard. Zoek je een rosé voor een kleinere portemonnee, die toch een stuk boven het maaiveld uitsteekt? Dan heb je met de Luc Pirlet ook een uitstekende zomerdeal te pakken.

Nu zijn dit zomaar twee voorbeelden en dat vormt absoluut geen grond voor een wetenschappelijk onderbouwde uitspraak over rosé’s uit de Provence versus die uit de Pays d’Oc – of elders. Maar afgaand op eerdere ervaringen heb ik toch een ernstig vermoeden dat het hart van deze vrolijke zonnedrank toch echt in de Provence ligt. En als je me wilt overtuigen dat het anders is, kom maar op!

De Wijnmakelaar
Goudsbloemlaan 148
2566 CW  Den Haag

Geproefd: Mauro Veglio Nebbiolo “Angelo”

Vind ik zomaar ineens een paar oude proefnotities! Dat laaghangende fruit laten we natuurlijk niet liggen. Vandaag: Mauro Veglio Nebbiolo “Angelo” 2012, Langhe, Italië.

  • Schermafbeelding 2015-04-29 om 20.13.43Kleur: richting dakpannenrood (maar zonder alarmbellen).
  • Geur: warme kersen en/of bramen. Iets van leer en natte theebladeren.
  • Smaak: Fijne tannines, mooie spanning, iets van drop, sappig.

Beoordeling: Stevig en delicaat tegelijk. In balans. Heerlijk herfst!

Prijs: 17,50
Waar? Bij Wijnwinkel Renalda, Runstraat 23 in Amsterdam (Negen straatjes).

Welke witte wijn past bij mij?

Wijnpakket witte smaakprofielen
Wijnpakket witte smaakprofielen

Goeie vraag. Als je dat voor jezelf nog niet hebt uitgemaakt, dan kun je het beste eerst naar de basis. Houd ik van zoet of toch meer van droog? Die vraag is meestal redelijk snel te beantwoorden. Daarna wordt het al iets lastiger. Ben ik dol op vol, of mag het een beetje zuur? Ben ik een bloemig type, of juist meer kruidig? Tip: begin met wijnen te proeven die gemaakt zijn van één druivenras. Heb je de kenmerken van die specifieke druif onder de knie, dan ben je al een heel eind verder!

Wij namen de proef op de som met het wijnpakket Witte Smaakprofielen van de Wijnbeurs, met tweemaal drie flessen speciaal samengesteld om je wittewijnsmaak te ontdekken. De drie typen witte wijn zijn van de druivenrassen chardonnay, sauvignon blanc en gewurztraminer. Alleen de laatste is trouw aan zijn oorsprongsgebied, de Elzas, de andere twee komen respectievelijk uit Californië en het zuiden van Frankrijk: Pays d’OC.
Note: wij hadden nog nét de laatste doos uit een serie, inmiddels is er een nieuwe samenstelling voorradig (zie onder).

Jouw smaak
Het mooiste is als die wijnen van één druivenras voldoen aan hun meest voorkomende kenmerken, dan kun je het best een oordeel vellen over wat je lekker vindt. Laten we eerlijk zijn, dat is uiteindelijk waar alles om draait. Je kunt je smaak ontwikkelen, verbreden of zelfs verbeteren – alleen het is en blijft jouw smaak. Daar valt niet over te twisten. De proefdoos van de Wijnbeurs voldoet; de chardonnay is volvet en fruitig, de sauvignon blanc strakdroog en grassig, de gewurztraminer neigt naar zoet maar is toch echt droog.

Mijn smaak
Puur wijntechnisch (dus ongeacht persoonlijke smaak!) is de laatste veruit de beste van de drie: verrassend complex, uitstekend in balans, heel goed gemaakt. De sauvignon blanc is wat saai en eenzijdig. En de Amerikaanse chardonnay is ‘er nog niet’, zoals dat zo mooi heet. Er zit een heel breed scala aan smaken in – van zwoel tropisch fruit tot een strakke kruidigheid tot het eikenhout van het vat waarin de wijn gerijpt heeft. Alleen, die smaken komen niet bij elkaar; ze vormen geen eenheid. Dat is jammer. Het voordeel is dat je ze mooi los kunt onderscheiden.

Anywine, dat is niet waar het om gaat. De proefdoos geeft je wél wat je als wijnontdekker wilt, namelijk houvast voor je toekomstige wittewijnaankoop. Dus die missie is geslaagd. Dat zal ook in de huidige samenstelling niet anders zijn. Gelukkig is de gewurztraminer gebleven. Sterker, ik denk dat ze bij elkaar nu nog beter zijn!

Wijnpakket Witte Smaakprofielen

Prijs: 65,- euro (62,- voor leden)
Te koop: de Wijnbeurs

Wijn van de Kaap

Aanrader: De Wetshof Chardonnay Bon Vallon
Aanrader: De Wetshof Chardonnay Bon Vallon

Wat is dat toch met Zuid-Afrika? Je zou er bijna wat achter gaan zoeken, zoveel als er de laatste tijd op dit wijnblog over verschijnt. Toch is het toeval. Ook nu weer, toen we deze webshop geheel gewijd aan Zuid-Afrikaanse wijn ontdekten: Wijn van de Kaap.

De liefde voor Zuid-Afrika spat er vanaf, bij de oprichters van de website. De liefde voor het land en voor de wijn. Mooi. Momenteel bieden ze 31 soorten wijn van zeven verschillende wijnhuizen. Elk wijnhuis heeft een ander verhaal en/of valt in een andere kwaliteitsklasse, dat levert een lekker breed assortiment op.

Reiswijn
Eén witte wijn mochten we alvast proeven en dat was meteen raak. De Wetshof Chardonnay Bon Vallon is ingetogen en biedt tegelijkertijd veel van alles. Sappig, fris, kruidig. En is dat een vleugje oceaan? Kortom, rijk zonder dik te doen. Een rijke aaneenschakeling van aangename smaken. Een soort reiswijn; je ontdekt steeds weer iets en het verveelt nooit. Heerlijk. Voor nog geen 14 euro? Doen.

Nieuwsgierig geworden? Wil je misschien wat meer weten over Zuid-Afrika? Ook dat kan op Wijn van de Kaap. Maar het gaat om de wijnen. We zijn nu al fan en dan zijn we er nog niet eens geweest. Misschien toch maar eens…